تاریخچه رشته وزنه ‌برداری

[ad_1]

مجموعه: تاریخچه رشته های ورزشی

بشر برای حفاظت خود در غارها، ناگزیر به جابجایی سنگ‌های بزرگ برای قرار دادن در مقابل ورودی آنها بوده است. مصریها برای ساختن مجسمه‌های عظیم فراعنه و اهرام ثلاثه، مردان قوی آن روز جهان را در کنار نیل گرد آوردند و آنها را به ساختن مجسمه‌های سنگی وا ‌داشتند.

تاریخچه رشته وزنه ‌برداری

کاوش‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد وزنه‌برداری و وزنه پرانی به همراه دو و میدانی و ژیمناستیک در یونان باستان تمرین می‌شده است. همچنین وزنه‌برداری و وزنه‌پرانی جزئی از بازیهای تیلی‌تیان ایرلندی‌ها در ۴۰۰۰ سال قبل بوده است. “میلو” از اهالی “کورتونا” سالهای سال قهرمان المپیک باستان بود و مدت ۲۸ سال مقام خود را حفظ کرد.

او اولین وزنه‌بردار علمی در دنیاست که پیشرفت و ترقی و قدرت خود را بطور مرتب و کم‌کم بدست آورد. بدین ترتیب که گوساله‌ای را هر روز از زمین بلند می‌کرد و روی دو دست قرار می‌داد و تا هنگامی که گاو تنومندی شد آن را بر سر دست می‌برد. تاریخ این کار را ۶۸۴ سال قبل از میلاد نوشته‌اند و در حقیقت وزنه‌برداری جدید از اساس کار میلو پیروی می‌کند.

اولین آثار بوجود آمدن این ورزش زمانیست که در یونان باستان ورزشکاران به وزنه‌پرانی (پرتاب دیسک و وزنه) عادت داشته‌اند و لغت یونانی “هالترس” (پرتاب صفحه یا دیسک هالتر) ریشه وزنه‌برداری امروزی است. وزنه‌برداری جدید در اروپا توسط اروپاییان پایه‌گذاری شد و به نظر می‌رسد که در وهله نخست جوانان روستایی بدین کار دست زدند تا قدرت و برتری خود را نسبت به هم‌سالان خود نشان دهند و با قدرت خود توجه دوشیزگان را جلب نمایند.

کار نمایش جوانان در بلند کردن وزنه کم‌کم آنقدر بالا گرفت که مسابقه‌هایی ترتیب داده می‌شد و در آن زنان و مردان بی‌شماری برای تماشا گرد هم می‌آمدند و این مسابقات، محک قدرت و نیرومندی جوانان بود.

تاریخچه رشته وزنه ‌برداری

“وی‌نه‌یرون” می‌توانست یک وزنه ۳۰۵ کیلوئی را روی دوشش بلند کند. یک روز همین وزنه مغزش را متلاشی کرد. “گوتا” فرد دیگری با ۷۷/۱ متر قد و ۸۸ کیلوگرم زون بود که قادر به بلند کردن یک اسب بر سر دست خود بود.

لویی یکافه” ملقب به آپولون در سال ۱۸۶۲ در شهر مارس بارگ متولد شد و در جوانی دارای قد ۹۰/۱ متر و دور سینه‌اش در حال تنفس ۱۳۷ سانتی‌متر بوده است. او برای کارهای قهرمانی از چرخهای واگن و یک میله آهنی استفاده می‌کرد. “لویی‌سیر” کانادایی که سرآمد تمام هرکول‌های عصر خود بود به سال ۱۸۶۳ متولد شد.

قدش ۱۷۶ سانتی‌متر و وزنش ۱۳۵ کیلوگرم بود، دور سینه‌اش ۴۷/۱ متر و دور بازویش ۵۵ سانتی‌متر بود. او قادر بود وزنه ۲۴۹ کیلوگرمی را با یک انگشت دست از زمین بلند کند و درشکه چهار اسبه را از حرکت باز دارد.

هنگامیکه به سبب علاقه جوانان اروپای مرکزی وسایل این رشته ورزشی تکامل پیدا کرد، مقررات ناقصی هم برای آن وضع شد و جوانان سایر نقاط اروپا از جمله کشورهای اسکاندیناوی نیز به تمرین وزنه‌برداری پرداختند و به تدریج این ورزش حتی در مصر و ژاپن هم متداول شد. این ورزش تا زمانی که در بازیهای المپیک جایی نداشت شهرت و معروفیتی کسب نکرده بود و در آمریکا و سایر نقاط جهان جوانان توجه چندانی به آن نمی‌کردند.

در سال ۱۸۹۶ که اولین دوره بازیهای المپیک نوین در شهر آتن برگزار شد، وزنه‌برداری و زورآزمایی با وزنه در شمار برنامه‌های دو و میدانی قرار گرفت. در این دوره فقط دو حرکت در وزنه‌برداری (یکی با دمبل بزرگ و دیگری با هالتر) انجام شد. داوری این مسابقات بر عهده یک شاهزاده یوانانی بود که ۰۲/۲ متر قد داشت و خود از پهلوانان مشهور به شمار می‌رفت.

فکر تشکیل فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری در سال ۱۹۱۳ که ژول روسه جای دبوفه یا دبوف رئیس فدراسیون وزنه‌برداری فرانسه را گرفت بوجود آمد. روسه در سال ۱۹۱۴ فدراسیون وزنه‌برداری فرانسه را پایه‌گذاری کرد. در همین سال کمیته بین‌المللی المپیک کنگره خود را در دانشگاه سوربن فرانسه تشکیل داد تا مقررات و برنامه‌های مربوط به المپیک ۱۹۱۶ برلین را بررسی نماید.

در ساعات آخر اولین روز تشکیل کنگره مزبور، ژول روسه دریافت که مسابقات وزنه‌برداری را از برنامه‌ بازیهای برلین حذف نموده‌اند. روسه با ناراحتی فراوان فرانتز راشل دبیر کمیته ملی المپیک فرانسه را ملاقات و توانست با منطق و صراحتی که خاص خودش بود وی را وادار نماید انجام مسابقات وزنه‌برداری را در بازیهای المپیک پیشنهاد کند. صبح روز بعد روسه با کمک فرانتز در کار خود توفیق حاصل نمود.

با پیش آمدن جنگ جهانی اول بازیهای سال ۱۹۱۶ انجام نیافت ولی در بازیهای المپیک ۱۹۲۰ آنتورپ چهارده کشور در رشته وزنه‌برداری شرکت نمودند. در کنگره بین‌المللی المپیک که در سال ۱۹۲۱ در شهر لوزان تشکیل شد با گنجانیدن این روش در برنامه بازیهای سال ۱۹۲۴ مخالفت شد و آقای روسه مجبور شد فعالیتهای زیادی را برای باقی ماندن وزنه‌برداری در بازیهای المپیک انجام دهد. در سال ۱۹۲۵ که کنگره بین‌المللی المپیک در براگ تشکیل گردید موافقت شد که وزنه‌برداری به طور دایم در برنامه بازیهای المپیک گنجانیده شود.

در بازیهای المپیک لس‌آنجلس (۱۹۳۲)، مسابقات وزنه‌برداری در پنج حرکت انجام می‌شد که وزنه برداشتن با یک دست هم جزو آن بود. اما در بازیهای المپیک برلین (۱۹۳۶) وزنه‌برداری محدود به سه حرکت دو دستی (پرس، یک ضرب و دو ضرب) شد.

پرس- کشیدن هالتر به روی سینه و بالا بردن آن با فشار.

یک ضرب- بردن هالتر با یک حرکت از روی زمین به بالای سر.

دو ضرب- بالا بردن هالتر با دو حرکت، یکی کشیدن آن به روی سینه و سپس با حرکت بعدی به بالای سر

در سال ۱۹۲۰ همزمان با بازیهای المپیک، فدراسیون جهانی وزنه‌برداری تشکیل گردید و ژول روسه رئیس فدراسیون وزنه‌برداری فرانسه به پاس خدماتش به این ورزش به ریاست فدراسیون جهانی برگزیده شد. وی تا سال ۱۹۵۲ در این سمت باقی ماند و پس از وی دیتریش ورتمن از آمریکا به این سمت برگزیده شد.

در سال ۱۳۰۲ امان ا… پادگرنی که تحصیلاتش را در خارج از کشور به اتمام رسانده بود به تبریز آمد و در مدت ۸ سال اقامت در آن شهر به تاسیس باشگاه اختصاصی و همچنین تعلیم وزنه برداري در مدارس و ارتش پرداخت. از آنجایی که وی كارشناس در ژیمناستیک و وزنه برداری بود با استفاده از دیفرانسیل اتومبیل هالتر هایی با اوزان مختلف ساخت و بوسیله آنها به تعلیم وزنه برداری پرداخت. در همین حین بود در باشگاه ایران تبریز هالترهای ریخته گری شده و صفحه ای ساخته شد تا در دسترس علاقمندان این رشته قرار گیرد.

تاریخچه رشته وزنه ‌برداری

در سال ۱۳۱۰ پادگرنی به تهران آمد و در دانشکده افسری به تعلیم ورزش مشغول شد. حدود دو سال بعد عبدالله نادری به همراه چند تن از دوستان خود میل هالتر و صفحه خارجی تهیه کردند( در همین زمان بود که با کپی برداری از هالتر و وزنه های اروپا هالتری که وزنه در آن می چرخید و ثابت نبود ابداع شد) و در منزل به تمرین وزنه برداری مشغول شدند تا اینکه در سال ۱۳۱۷ نادری به وسیله همایونی، مدیر مسابقه های اداره تربیت بدنی به پادگرنی معرفی شد تا به کمک هم اولین اقدامات زیر بنایی این رشته را بردارند.

اولین هالتر و وزنه خارجی در حدود سال ۱۳۱۰ و توسط نادری به وزن ۱۱۰ پوند از هند به ایران آمد.
از جمله افرادی که توانست گامهای موثری را برای ایجاد مسابقه های رسمی این رشته در سطح داخلی بردارد باید به ابوالفضل صدری اشاره کرد که با رایزنیهای فراوان شرایط و زمینه این کار را مهیا کرد. وی با تلاش خود و کمک نادری و پادگرنی توانست در سال ۱۳۱۸ استارت برگزاری این رقابتها را در سطح کشوری بزند.

از سال ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۱ سرپرستي این رشته ورزشی به عهده پادگرنی و آموزش و تعلیمات نیز زیر نظر ناردی اعمال می شد.

از سال ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۵ سرپرستی مستقیم این رشته به عهده نادری گذاشته شد و برای اولین بار در کشور هیات وزنه برداری ایران در سال ۱۳۲۵ مرکب از پادگرنی، نادری، حسین عشقی و ناصر خموش تشکیل شد.

در سال ۱۳۲۵ هسته اصلی فدراسیونها که کپی برداری از سیستم ورزش کشورهای توسعه یافته بود در ایران پی ریزی شد که مهندس حسین صادقی به عنوان اولین رئیس فدراسیون کشور منصوب شد. وی تا سال ۱۳۳۲ در این پست ماند و حتی توانست معاونت فدراسیون بین المللی را نیز بدست آورد.

(تا پيش از وي كميته ها و گروههايي متخصص كار را برعهده داشتند كه مي توان به خود پادگرني و نادري اشاره كرد.آنها سرپرست رشته به حساب مي آمدند)

وی در سال ۱۳۳۲ به ایتالیا رفت و احمد علی ابتهاج به جای وی عهده دار مسئولیت فدراسیون شد. در سال ۱۳۳۳ فتح الله امیر علایی جایگزین وی شد و در سال ۱۳۳۴ عبدالمجید بختیار مسئولیت تام این رشته را بر دست گرفت تا با استفاده از نفوذ خود و حمایتهایی که از وی به عمل می آمد دورانی شکوفا در تاریخ این رشته به یادگار بماند. رکوردهای فراوانی طی چند سال ریاست وی شکسته شد و با توجه به همين پیشرفت وزنه برداری در ایران بود که وی توانست برای دومین بار کرسی معاونت فدراسیون جهانی را به ایران اختصاص دهد.

شاید بتوان مهمترین فعالیت وی در طول ۲ سال ریاستش را پایه گذاری شالوده اساسی برای ایجاد یک فدراسیون مستقل در سطح آسیا(کنفدراسیون) و ایران را نام برد که این امر بعد از ۱۸ سال فعالیت این رشته در ایران بوقوع پیوست.

بعد از وی و در سال ۱۳۳۷ تیمسار سرتیپ مصطفی امجدی به عنوان رئیس جدید فدراسیون وزنه بردای ایران آغاز به کار کرد.در زمان تصدی وی نیز اقدامات شایسته ای از نظر کیفی و کمی به منظور کمک و پیشرفت وزنه برداری در سراسر کشور صورت گرفت که تلاشهای فراوان وی در کنگره برگزاری رقابتهای المپیک برای بدست گرفتن امور فدراسیون جهانی باعث شد تا رئیس فدراسیون جهانی وقت از کار برکنار و به جای وی جانسون به عنوان رئیس جدید انتخاب گردد.

همین تلاشها باعث گردید تا تمامی روسای فدراسیونهای آسیایی با اکثریت قاطع آراء وی را به عنوان رئیس کنفدراسیون آسیا انتخاب و معرفی نمایند. و این برای اولین بار بود که دفتر كنفدراسیون آسیا به ایران انتقال یافت.

وزنه بردای ایران از همین سال به بعد راه خود را بطور دقیق یافت و با روسای فدراسیون متععدی که تغییر می کردند فراز و نشیبهایی را نیز به همراه داشت اما قطعا مي توان ۱۰ سال گذشته را تاريخ شكوفايي وزنه برداري ايران ناميد.

فدراسيون فعلي با جذب نيروهايي جوان، تحصيلكرده و متخصص كه اكثرا از جنس وزنه برداري نيز هستند توانست نقطه عطفي را در تاريخ وزنه برداري ايران به يادگار بگذارد.

طي ۸ سال گذشته نوار طلايي مدال آوري ملي پوشان كشورمان تحت هيچ شرايطي قطع نشده و ثانيا افتخار آفريني وزنه برداران ايراني به رده سني بزرگسالان منحصر نگردد و همه ساله شاهد افتخار آفريني نوجوانان و جوانان كشورمان درميادين قاره اي و جهاني نيز باشيم. ضمنا در اين دوره بود كه وزنه برداري ايران توانست كاروان ورزشي اعزامي به المپيك سيدني را صاحب ۲ مدال طلا كند و برگ ذريني را در كارنامه خود ثبت نمايد.

اسامي كليه روساي فدراسيون وزنه برداري ايران از سال ۱۳۱۸ تا ۱۳۸۵ :

امان اله پادگرنی ۱۳۱۸ – ۱۳۲۱
عبداله نادری ۱۳۲۱ – ۱۳۲۵
حسین صادق ۱۳۲۵ – ۱۳۲۹
محمود نامجو ۱۳۲۹ – ۱۳۳۰
حسین صادق ۱۳۳۰ – ۱۳۳۲
احمد علی ابتهاج ۱۳۳۲ – ۱۳۳۳
فتح اله امیالی ۱۳۳۳ – ۱۳۳۴
عبدالمجید بختیار ۱۳۳۴ – ۱۳۳۸
مصطفي امجدي ۱۳۳۸ – ۱۳۴۱
عبدالمجيد بختيار ۱۳۴۱ – ۱۳۴۶
مهدی نجم ۱۳۴۶ – ۱۳۴۹
محمد حسن رهنوردی ۱۳۴ – ۱۳۵۰
مهدی رحیمی ۱۳۵۰ – ۱۳۵۱
علی اصغر پیروی ۱۳۵۱ – ۱۳۵۴
مسعود برومند ۱۳۵۴ – ۱۳۵۶
جواد کلهر ۱۳۵۶ – ۱۳۵۷
منوچهر برومند ۱۳۵۸ – ۱۳۶۴
عباس علی استکی ۱۳۶۴ – ۱۳۶۵
محمد رضا تقی وند ۱۳۶۵ – ۱۳۶۷
سعید فائقی ۱۳۶۷ – ۱۳۶۸
غلام عباس زارع میرکابادی ۱۳۶۸ – ۱۳۷۲
علی مرادی ۱۳۷۳ – ۱۳۸۵
بهرام افشارزاده ۱۳۸۵ – ۱۳۸۸
حسين رضازاده ۱۳۸۸ تا کنون

مدال آوران وزنه برداری ایران در بازیهای المپيك

تا کنون ۱۲ وزنه بردار ایرانی افتخار کسب مدال در رقابتهای المپیک را به دست آورده اند. در این میان اولین مدال را جعفر سلماسی در المپیک ۱۹۴۸ لندن به دست آورد که این نخستین مدال ورزش ایران در المپیک ها بود.

اولین طلای وزنه برداری ایران را محمد نصیری در المپیک ۱۹۶۸ مکزیکو سیتی به گردن آویخت.

نصیری با کسب ۳ مدال المپیکی (یک طلا، یک نقره و یک برنز) پرمدال ترین وزنه بردار المپیکی کشورمان به شمار می رود.

پرافتخارترین وزنه بردار المپیکی ایران نیز حسین رضازاده است که در ۲ المپیک متوالی صاحب ۲ گردن آویز طلا شد. هنرنمائی های  حسین رضازاده در المپیک های ۲۰۰۰ سیدنی و ۲۰۰۴ آتن، هرگز فراموش نخواهد کرد.

پرمدال ترین المپیک هم برای تیم ملی وزنه برداری ایران، المپیک ۲۰۱۲ لندن بود که پولادکردان کشورمان توانستند ۴ مدال (یک طلا، دو نقره و یک برنز) به دست بیاورند.

تاکنون این وزنه برداران توانسته اند در رقابتهای المپیک پرچم ایران را به اهتزاز دربیاورند:

۱- جعفر سلماسی: مدال برنز المپیک ۱۹۴۸ لندن
۲- محمود نامجو: مدال نقره المپیک ۱۹۵۲ فنلاند، مدال برنز المپیک ۱۹۵۶ ملبورن
۳- علی میرزایی: مدال برنز المپیک ۱۹۵۲ فنلاند
۴- اسماعیل علم خواه: مدال برنز المپیک ۱۹۶۰ رم
۵- محمد نصیری: مدال طلای المپیک ۱۹۶۸ مکزیکو سیتی، مدال نقره المپیک ۱۹۷۲ مونیخ، مدال برنز المپیک ۱۹۷۶ مونترال
۶- پرویز جلایر: مدال نقره المپیک ۱۹۶۸ مکزیکو سیتی
۷- حسین توکلی: مدال طلای المپیک ۲۰۰۰ سیدنی
۸- حسین رضازاده: مدال طلای المپیک ۲۰۰۰ سیدنی، مدال طلای المپیک ۲۰۰۴ آتن
۹- کیانوش رستمی: مدال برنز المپیک ۲۰۱۲ لندن
۱۰- نواب نصیرشلال: مدال نقره المپیک ۲۰۱۲ لندن
۱۱- سجاد انوشیروانی: مدال نقره المپیک ۲۰۱۲ لندن
۱۲- بهداد سلیمی: مدال طلای المپیک ۲۰۱۲ لندن

[ad_2]

لینک منبع

تاریخچه رشته دوومیدانی

[ad_1]

مجموعه: تاریخچه رشته های ورزشی

دوومیدانییک ورزش طبیعی است زیرا با رفتار و حرکات طبیعی انسان مطابقت دارد. بنابراین می‌توان گفت دوومیدانی از زمان پیدایش بشر وجود داشته است و اولین اسلحه نسان در برخورد با محیط و خطرهای آن به حساب می‌آمد.

تاریخچه رشته دوومیدانی

بشر اولیه برای دفاع از خود محتاج به فرار کردن بود تا اینکه در محلی خود را مخفی کرده به زندگی خود ادامه دهد. لیکن اشخاصی که ضعیف بوده و قدرت دویدن نداشتند بدون شک طعمه حیوانات قرار می‌گرفتند.

بدین جهت پدرها بچه‌های خود را تشویق به دویدن کرده و به آنها طرز فرار از مقابل حیوانات را می‌آموختند چرا که دویدن، حد فاصل بین زندگی و مرگ برای آنها بود.

انسانهای اولیه ضمن دویدن و فرار، برای عبور از موانع طبیعی از جهیدن و پریدن استفاده می‌کردند و اگر لازم می‌شد که بین آنها و حیوانات مبارزه‌ای صورت گیرد از پرتاب سنگ یا دیگر اشیا کمک می‌گرفتند این کار معمولاً زمانی انجام می‌گرفت که انسان از فرار کردن خسته و کوفته می‌شد.

در تنگنای مرگ و زندگی، انسان مجبور بود از قدرت بازو و پنجه و عضلات خود هم حداکثر استفاده را نماید. به این ترتیب انسان اولیه پی برد که اگر تندتر بدود، بیشتر بپرد و محکم‌تر پرتاب کند، بهتر خواهد توانست با مشکلات و خطرات پیرامون خود مبارزه کند.

از بین ملتهای دنیای باستان فقط یونان بود که با عشق و علاقه، مردان غیور و با شهامت خود را به بهترین شکل، تشویق می‌کرد. در یونان باستان به مردانی که بهتر دویده و شی‌ای را بیشتر پرتاب کرده و از مرتفع‌ترین محل می‌پریدند به چشم عظمت نگاه می‌کردند و برای آنها احترام و افتخار زیادی قائل بودند. اما نکته مجهول برای همه دانشمندان علم ورزش این است که به چه علت قهرمانان پرتاب دیسک در مرتبه اول قرار می‌گرفتند و ورزشکاران دیگر در درجه دوم اهمیت قرار داشتند.

تاریخچه رشته دوومیدانی

در اساطیر یونان باستان، به موجودی پرشور و شر به نام «مرکور» بر می‌خوریم. این موجود افسانه‌ای، جوانی است بلند بالا و سرشار از شادمانی و حرکت و حرارت. او در دو طرف کلاه و مچ پای خود بالهایی کوچک دارد و با همین بالها و گامهای تیز و چابک، سفرهای بسیار پرماجرایی را در کوهها و جنگله و سرزمینهای مختلف انجام می‌دهد. وجود چنین اسطوره‌ای حکایت از علاقه و توجه مردم به تیزپایی، چابکی و دویدن دارد.

در دوران امپراطوری روم باستان، لژیونرها (سربازان عضو ارتش) با پرداختن به انواع دوها و پرتاب‌ها، خود را برای مسابقات شمشیرزنی و نبردهای تن به تن آماده می‌کردند.

در مصر باستان نیز، نوعی ورزش «دومیدانی» شامل دویدنهای انفرادی و جمعی اجرا می‌شد.در ایرلند ورزش میدانی به نام «تیل‌تین» (tailtean) رایج است که پیشینه‌ای چندهزار ساله دارد.

المپیک باستان

المپیک باستان اولین اجرای سازمان یافته و قانون‌دار دوومیدانی بود. این بازیها از سال ۷۷۶ قبل از میلاد آغاز شد و ۱۲ قرن ادامه داشت.

دوومیدانی در المپیک باستان در رأس دیگر ورزشها قرار داشت. مسابقه دو با شرکت دوندگان چابک به مسافت یک اِستاد (۱۸۲ متر) انجام می‌شد. واژه استادیوم از این کلمه گرفته شد.

تاریخچه رشته دوومیدانی

در این دوره حتی دویدن با یک پا هم وجود داشته و از آنجا که بشر اسلحه‌ای به نام نیزه اختراع کرده بود و در جنگ از آن استفاده فراوانی می‌کرد، پرتاب نیزه هم به عنوان ورزش شناخته شد. در المپیادها دو نوع مسابقه با نیزه وجود داشت: یکی پرتاب نیزه و دیگری نبرد با نیزه توأم با شمشیربازی.

«کوروبوس» احتمالاً اولین قهرمان رسمی دو در نخستین المپیک باستانی بوده است. بنا به مدارک تاریخی، پرش طول در چهارمین دوره به مواد مسابقه اضافه شد و کرونوس از کشور اسپارتا نخستین رکورددار این ماده بود که حدود ۷ متر پرید. در دوره‌های بعدی رشته‌های دیگر مانند پرتاب وزنه و پرتاب دیسک به فهرست مسابقات دوومیدانی اضافه شد. یونانیها، برای پرتاب دیسک از یک صفحه مدور فلزی استفاده می‌کردند که آن را هاترس (HATTERES) می‌نامیدند.

بازیهای المپیک در قرن چهارم میلادی به دستور امپراطور روم تئودوزیوس اول تعطیل شد و همزمان مسابقات دوومیدانی هم از رونق افتاد. از آن زمان تا زنده شدن دوباره المپیک شکلهایی از انواع دوها و پرشها و پرتاب‌ها در اقوام و ملل دنیا دیده شده که بیشتر به خاطر آماده شدن جنگجویان و سربازان بوده است.

در قرن دوازدهم میلادی، مسابقات میدانی و مخصوصاً دو در انگلستان رواج یافت. این رواج در اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم شدت یافت و به ورزش اول جامعه تبدیل شد. علت این شکوفایی علاقه هنری هشتم پادشاه انگلستان بود که خود مهارت فراوانی در پرتاب چکش داشت.

در قرن ۱۷ و ۱۸ میلادی، در انگلستان نوعی شرط‌بندی مرسوم شد که در آن دوندگان با هم شرط می‌بستند و انبوه مردم به تماشا می‌ایستادند.

در سالهای ۱۸۲۰ تا ۱۸۶۰ دوومیدانی به دانشگاه‌ها و مدارس انگلستان راه یافته بود و دانشجویان علاقه فراوانی به این ورزش پیدا کرده بودند.

در سال ۱۸۴۹ ارتش انگلستان یک مسابقه بزرگ برای اهمیت دادن به دو و جلب توجه نظامیان به آن ترتیب داد و علاوه بر این، دوهای سرعت و استقامت را جزء دروس رسمی دانشکده افسری قرار داد.

در سال ۱۸۶۶ اولین باشگاه دوندگان با نام «کلوپ اتلتیک آماتور» در لندن تاسیس شد و بعد از آن باشگاه‌ها و کلوپهای دیگری به وجود آمدند.

بعد از انگلستان، دومین کشوری که دوومیدانی در آن رونق بسیار یافت آمریک بود. اولین باشگاه دوومیدانی آمریکا «کلوپ اتلتیک نیویورک» بود که در سال ۱۸۶۸ تاسیس شد.

در اولین دوره المپیک نوین در سال ۱۸۹۶ دوومیدانی در ردیف مهم‌ترین رشته های ورزشی بازیها قرار داشت.

در هفدهم ژوییه ۱۹۱۲ کنگره‌ای در سوئد با حضور نمایندگان سازمانهای دوومیدانی کشورهای بلژیک، اتریش، کانادا، شیلی، دانمارک، مصر، فنلاند، آلمان، انگلستان، یونان، مجارستان، نروژ، شوروی، آمریکا، سوئد و استرالی برپا شد و برای ایجاد یک سازمان بین‌المللی دومیدانی مشورت کردند. این سازمان، سرانجام در ماه اوت سال ۱۹۱۳ با نام «فدراسیون بین‌المللی دوومیدانی» تأسیس شد. فعالیت‌های این سازمان باعث شد که این ورزش در سراسر دنیا گسترش یابد. در حال حاضر تقریباً هیچ کشوری نیست که عضو فدراسیون دوومیدانی نباشد و از قوانین آن پیروی نکند.

تاریخچه دو و میدانی در ایران

در سال ۱۳۰۲ و با همت و تلاش مسئولان و علاقمندان به ورزش، مسابقاتی تحت عنوان المپیک در ایران در یکی از قدیمی‌ترین میدان‌های ورزشی واقع در حوالی خیابان امام خمینی (محل فعلی وزارت امور خارجه) برگزار شد. در این مسابقات تعدادی از ورزشکاران خارجی نیز شرکت کردند

تاریخچه رشته دوومیدانی

از سال ۱۳۰۴ به بعد یک سری مسابقات در زمینه دو و میدانی در محله‌های مختلف تهران به صورت غیر رسمی آغاز شد. به علت محدودیت امکانات مسابقات تنها در رشته دوهای کوتاه ، پرش طول و پرش ارتفاع انجام می‌شد.

تا اینکه با روانه شدن تعدادی از دانشجویان ایرانی به اروپا در سال‌های ۱۳۰۶ و بعد از آن و بازگشت آنها به وطن، دوومیدانی رفته رفته رونق گرفت.

تبلیغ دوومیدانی از سوی این افراد و گسترش نسبی آن در میان مردم مخصوصا قشر تحصیلکرده باعث شد تا در سال ۱۳۱۱ مسابقات دوومیدانی مدارس با تعدادی مواد مورد نظر در برنامه‌های تحصیلی گنجانیده شود. در همین ایام بود که مردم با مفهوم رشته‌ای تحت عنوان دو صحرانوردی نیز آشنا شده، نسبت به برگزاری مسابقات آن اقدام کردند.

در سال ۱۳۱۲ یک فرد آمریکایی به نام گیبسون به عنوان کارشناس ورزش به استخدام دولت وقت ایران درآمد. او اولین مسابقات رسمی ورزش از جمله دوومیدانی را بین مراکز آموزشی تهران و اصفهان ترتیب داد. از آن تاریخ به بعد ورزش دوومیدانی در بین اکثر مراکز آموزشی کشور متداول شده، گسترش بیشتری یافت.

این روند ادامه داشت و دوومیدانی به عنوان یک رشته ورزشی مادر بتدریج از مراکز آموزشی به سایر نهادهای دولتی و مردمی گسترش یافت و طرفدارانی پیدا کرد.

سالها مسابقات دوومیدانی به صورت غیررسمی و بدون داشتن متولی برگزارشدتا اینکه در سال ۱۳۱۸ خورشیدی اولین دوره مسابقات دوومیدانی ایران رسما پایه گذاری شد. این روند تا به حال به همت مسئولان و عوامل فدراسیون دوومیدانی ادامه دارد.

فدراسیون دوومیدانی ایران در تاریخ ۱۴ بهمن ۱۳۲۵ رسما به عضویت فدراسیون بین المللی دوومیدانی درآمده است. با اینکه ورزشکاران ایرانی برای اولین بار در رشته‌های ورزشی مختلف در سال ۱۳۲۷ در بازی‌های المپیک لندن شرکت کردند، ولی قهرمانان دوومیدانی شانس شرکت در این بازیها را نداشتند.

اما ۴ سال بعد، در سال ۱۳۳۱ یعنی بازی‌های المپیک فنلاند ورزشکاران برجسنه دوومیدانی ایران شانس شرکت در مسابقات رسمی را پیدا کردند و از آن سال به بعد همواره برجسته ترین ورزشکاران دوومیدانی ما در بازی‌های آسیایی و المپیک و مسابقات قهرمانی آسیا و جهان شرکت می کنند.

ورزش دو و میدانی در ایران توسط رحمت الله ایزد پناه بنیان‌گذاری شده و این فرد باعث احیای این ورزش در ایران شده است.

[ad_2]

لینک منبع

تاریخچه رشته ورزشی اسکی

[ad_1]

به اشتراک بگذارید:

مجموعه: تاریخچه رشته های ورزشی

شما ممکن است که فکر کنيد که اسکي ورزش جديدي است. ولي بايد بدانيد که اسکي يکي از قديمي ترين طرق مسافرت بود که بشر شناخت. خود کلمه «اسکي» از کلمه ايسلندي scidth مي آيد که معني «کفش برف»

تاریخچه رشته ورزشی اسکی

بعضي از تاريخ نويسان عقيده دارند که حتي مبدأ و پيدايش اسکي به عهد حجر باز مي گردد و حجاري هائي پيدا شده که بشر را در حال اسکي کردن نشان مي دهند.

اولين چوب هاي اسکي تا آنجا که به خاطر مي آيد ، چارچوب خميده اي داشته که از استخوانحيواناتدرست مي شده و آن را با تسمه چرمي بپا نگاه مي داشتند. در اين مورد تصويري موجود است که روي سنگ حجاري شده و مربوط به نهصد سال قبل است که يک اسکي کننده را نشان مي دهد.

اسکي به عنوان يک ورزش، براي نخستين بار در نروژ شروع شد. در حقيقت، شهر «مورگدال» در اين کشوربه عنوان «مهد ورزش اسکي» شهرت دارد، زيرا اين منطقه براي زمان هاي درازي منطقه بسيار برف گيري بوده است.

در زمستان موقعي که اهاي بومي، براي شکار يا مسافرت به کوه ها مي روند يا براي خريد يا ديد و بازديد به دهکده يا بازار مي روند، مجبورند که براي راه رفتن از چوپ اسکي استفاده کنند.

بالاخره اگر فکر مي کنيد کهمسابقات اسکي يک پديده جديد است، بايد بدانيد که در نروژ حدود سال ۱۷۶۷ مسابقاتي بين حريفان زبردست، ترتيب داده مي شده است.

تاریخچه رشته ورزشی اسکی

نگاهی به تاریخچه اسکی در ایران؛

اسکی در ایران از اوايل سال ۱۳۰۰ به عنوان ورزشی لوکس و برای قشری مرفه باب شد. در سال ۱۳۲۳ فدراسیون اسکی ایران تاسیس و پس از عضویت آن در فدراسیون جهانی اسکی به صورت رسمی وارد رشته های ورزشی ایران شد.

اولین ریاست فدراسیون اسکی ایران را فیلیکس آقایان به عهده داشت و کاظم گیلان پور دبیری این فدراسیون را انجام می داد .

در سال ۱۳۳۰ سرتیپ سپه پور به ریاست فدراسیون منصوب گردید . پس از آن و تنها ۲ سال بعد سرهنگ یحیائی یعنی در سال ۱۳۳۲ سکان هدایت فدراسیون اسکی کشور را به عهده گرفت و در سال ۱۳۳۴ مجدداً فیلیکس آقایان به سمت ریاست فدراسیون اسکی گمارده شد و تا سال ۱۳۵۷ در این سمت باقی ماند .

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در دیماه سال ۱۳۶۰ عیسی ساوه شمشکی به عنوان رئیس فدراسیون اسکی برگزیده شد . در آبان ماه سال (۱۳۶۸) مهندس شکر اله حیدری به جای شمشکی منصوب شد ، سپس مجدداً عیسی ساوه شمشکی سکان هدایت این ورزش را به عهده گرفت .

در این میان مدت کوتاهی (۶ماه) حسن زاهدی به عنوان سرپرست فدراسیون برگزیده شد که پس از بررسی های کافی عیسی ساوه شمشکی در این پست ابقاء و تا سال ۱۳۷۹ که اولین انتخابات مجمع عمومی فدراسیون برگزار شد به صورت انتخابی در رأس این ورزش قرار گرفت.

پیست های اسکی:

اولين پيست اسكی ايران كه دارای دستگاههای بالابر شد آبعلی است . تاريخ نصب دستگاههای آن به سال ۱۳۳۲ می باشد . قبل از آن هم ورزشكاران به ويژه علاقمندان به محيط كوهستان و اسكی در اين منطقه به ورزش ميپردازند . خصوصاً اين منطقه به دليل اينكه از هوای بسيار مطلوبی در تابستان برخوردار بود و همچنين در گذرگاه اصلی يعنی جاده تهران و شمال كشور قرار داشت عده زيادی از ورزشكاران آشنايی با منطقه آبعلی داشتند.

ويژگي هايی نظير ، آب گرم ، اماكن مقدس ( امامزاده هاشم ) و… اين منطقه را متمايز از پيستهای ديگر ايران كرده است .آبعلی در ۵۷ كيلومتری شرق تهران واقع شده . اين منطقه محل تولد اسكی نوين و پايه و اساس ورزش اسكی درايران است . آبعلی دارای ۱ تله كابين ، ۵ تله اسكی بشقابی و ۳ تله اسكی چكشی است ، كه به ۳ بخش پيست شركت نفت ، پيستهای خصوصی و پيست تربيت بدنی تقسيم می شود.

پيست اسكی ديزين نیز اولين پيست اسكی در ايران ميباشد كه از طرف فدراسيون جهانی اسكی مورد تائيد برای برگزاری مسابقات رسمی شناخته شد و عنوان بين المللی به خود گرفت .
رسميت اين پيست وابسته به امكانات ويژه و خاص است كه شامل نكات فنی مانند ، شيب مسير ، طول مسير ، محل برگزاری مسابقات و امكانات رفاهی است .

ديزين در شمال كوههای تهران ( منطقه گاجره ) و به فاصله ۱۲۳ كيلومتر از مسير جاده چالوس و ۷۱ كيلومتر از مسير شمشك واقع شده است .

تاريخ نصب اولين دستگاههای بالابر در ديزين به سال ۱۳۴۸ ميباشد كه به مرور ۴ تله كابين ، ۲ تله سيژ ، ۹ تله اسكی بشقابی و ۱ تله اسكی چكشی در آن نصب شده است .

تجهیزات و وسایل اسکی

این ورزش به دلیل ویژگی هایی مانند گران بودن تجهیزات و فضای استاندارد و ایمن ، طرفداران خاص خود را داشت، ضمن اینکه در سال های اولیه امکانات آموزشی در اسکی وجود نداشت .
تاریخچه رشته ورزشی اسکی


از سوی دیگر لوازم اسکی نیز بسیار محدود بود ، در سال ۱۳۲۰ کارگاه نجاری “اتحاد” نخستین کارگاهی بود که به تولید چوب اسکی در ایران پرداخت . این کارگاه در خیابان شمالی کاخ دادگستری بود و اسکی هایی که می ساخت با نام اتحاد معروف بود، پیش از آن نیز یک نجار ارمنی به نام “وار” در خیابان لاله زار سفارش ساخت چوب اسکی می گرفت.

در سال ۱۳۲۸ یک کارخانه کوچک ارتشی برای ساخت چوب اسکی به همت سرگرد یحیایی در لشکرک دایر شد، ولی چون چوب های ساخته شده در سطح استانداردهای بین المللی نبود ، وی چند نفر را مامور نمونه برداری از انواع چوب های جنگلی کرد.

پس از آزمایش چوب ها متوجه شدند که چوب شمشاد دارای مقاومت فوق العاده خوبی است و احتمالا” اگر با ترکیب این چوب و چوب آزاد و چوب بلوط اسکی بسازند، مقاومت بیشتری خواهد داشت.ساخت وسایل اسکی در آن سال ها از نظر تکنولوژی در مراحل ابتدایی بود و نیاز به دانش فنی بسیاری داشت.

محسنی، نویسنده کتاب تاریخچه اسکی در ایران تاکید می کند:به جرات ميتوان گفت كه بزرگترين معضل اسكی بازان آن دوران كيفيت نازل وسايل بود. حتی برای بهترين اسكی بازان هم اين مشكل وجود داشت .

محمود بگلو قهرمان سابق تيم ملی می گويد : مهمترين مسئله ما اسكی بازان مسابقه رو چوب و وسايل جانبی آن بود . هر وقت يكی از ما می توانست يك جفت چوب اسكی خوب اروپايی برای شركت در مسابقه از كسی قرض بگيرد به راحتی می توانست ۱۰ ثانيه از ديگران پيشی گيرد . به همين خاطر همگی ما می دانستيم كه اسكيهای خوب كه تعدادشان از انگشتان دست تجاوز نمی كر صاحبانشان چه كسانی هستند و هرگاه مسابقه مهمی در پیش بود سعی می کردیم یکی از این اسکی ها را به نحوی قرض بگیریم .

ولی از اواسط دهه ۱۳۳۰ و با ورود اسکی های خارجی تهیه وسایل اسکی حداقل برای کسانی که توان مالی داشتند تا اندازه ای برطرف شد.درآن زمان با ۵۰۰ تومان می شد تمامی وسایل اسکی را تهیه کرد.

منبع:خبرنگاران جوان/بیتوته

[ad_2]

لینک منبع

غذای ژاپنی: لقمه های توفو و برگ کاهو

[ad_1]

غذای ژاپنی: لقمه های توفو و برگ کاهو

 

وبسایت روزیاتو: برای تهیه این غذای ژاپنی باید از سوپرمارکت های بزرگ، توفو تهیه کنید و برای سرو آن نیز بهتر است سویا سس داشته باشید. برای یادگیری این غذا که در مایکروفر درست می شود، در ادامه با ما همراه باشید.

مواد لازم: 

یک لقمه حلال : آداب تدبیر اقتصاد خانواده

برگ های مُرده

برگ های سبز بید

به رنگ برگ های سپیدار

کاکورو: پازل های اعداد ژاپنی (نسخه PDF)

  •     ۳۰۰ گرم توفو
  •     ۲۰۰ گرم مرغ چرخ کرده
  •     ۲ قاشق غذاخوری روغن کنجد
  •     ۱ قاشق چایخوری زنجبیل
  •     ۳ قاشق چایخوری نشاسته سیب زمینی
  •     ۸ برگ کاهو
  •     ۱ قاشق غذاخوری نشاسته سیب زمینی
  •     زنجبیل رنده شده
  •     سس سویا
  •     سرکه
 لقمه های توفو و برگ کاهو

 

طرز تهیه:

۱٫ برگ های کاهو را پس از شست و شو به طور کامل خشک کنید تا همه رطوبت آن ها گرفته شود.

۲٫ توفو را به مدت ۲ دقیقه درون مایکروفر با قدرت ۵۰۰ وات قرار دهید. سپس به مدت ۲۰ دقیقه روی یک سطح صاف بگذارید تا آب اضافه آن گرفته شود.

۳٫ در یک کاسه، توفوی آبکش شده، مرغ چرخ کرده، روغن کنجد و نشاسته سیب زمینی را با یکدیگر مخلوط کنید.

۴٫ ۱ قاشق غذاخوری نشاسته سیب زمینی را روی برگ های خرد شده کاهو بریزید.

۵٫ از مخلوط مرغ به اندازه یک نارنگی بردارید، در دست قلقلی کنید. سپس آن را روی کاهوهای خرد شده بگذارید تا همه سطح مواد را بپوشاند.

۶٫ همه قلقلی های کاهو را درون تابه پیرکس بچینید و روی آن ها سلفون بکشید.

۷٫ ظرف را به مدت ۶ دقیقه درون مایکروفر با قدرت ۵۰۰ وات بگذارید.

۸٫ روی آن ها زنجبیل رنده شده بریزید و با سرکه و سس سویا سرو کنید.

[ad_2]

لینک منبع

ترفند هایی برای اینکه لاغرتر به نظر بیایید

[ad_1]

برترین ها: تناسب اندام دغدغه اکثر خانم هاست. به ستاره های چاق نگاه کنید، آیا به نظرتان آنها لاغرتر از آنچه در واقعیت هستند، به چشم نمی آیند؟ بله درست است. آنها ترفندهای زیادی را به کار می گیرند تا لاغرتر به نظر برسند، اما چگونه؟

مدل آرایش، مدل لباس و… تمام شان روی چاقی و لاغری ما تاثیر می گذارند. اگر دوست دارید شما هم با ترفندهای لاغری آشنا شوید، در ادامه مطلب با ما همراه باشید.

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

در ابتدا به شما نشان می دهیم که چگونه به کمک آرایش، صورت خود را لاغرتر کنید؟

احتمالا شما هم تا به حال یک رنگ کرم پودر را به کل صورت تان می زدید اما می توانید از این به بعد به کمک چند رنگ کرم پودر به صورت تان حجم دهید. فقط حواس تان باشد که این کار را چگونه انجام می دهید زیرا اگر اشتباه کنید، تاثیری برعکس خواهد داد.

استفاده از یک کرم پودر خوب، اولین و مهمترین مرحله است. برای این مرحله شما باید از دو رنگ کرم پودر استفاده کنید. یکی از آنها باید همرنگ پوست تان باشد و دیگری کمی تیره تر.

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

برای بینی، چانه و زیر چشم هایتان از رنگ روشن استفاده کنید و برای قسمت هایی چون گونه، ناحیه کنار بینی و دو طرف پیشانی رنگ تیره را به کار گیرید. فقط یادتان باشد که آنها را به کمک پد یا شت خوب ترکیب و محو کنید.

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

کرم پودرتان را سعی کنید از برندهای خوبی چون «Giorgio Armani» «M.A.C» یا «Bobbi Brown» تهیه کنید.

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

پس از کرم پودر، نوبت مدل ابرو می شود. از آنجا که ابرو تاثیر زیادی بر چاق و لاغری صورت تان دارد، توصیه می کنیم که آن را نادیده نگیرید. به تصاویر زیر دقت کنید و ببینید که چگونه فرم ابروی ستاره ها بر چهره آنها تاثیر گذاشته است.

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

در واقع آنها با پر پشت کردن و بلندتر کردن ابروها، از گردی صورت شان کاسته اند.

فرم ابروهایتان نیز اهمیت زیادی دارد. یک ابروی طبیعی و متناسب به شکل زیر است:

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

یادتان باشد که از نازک کردن و کوتاه کردن قد ابروهایتان به شدت خودداری کنید زیرا حجم بیشتری را به صورت تان می دهد.

ابروی قوس دار بهترین حالت برای صورت های چاق است، از این رو که قوس آن توجه چشم ها را به خود جلب می کند و در نتیجه قوس صورت کمتر به چشم می آید.

از آنجا که ابروهای مشکی تمام توجهات را به سمت خود جلب می کند طوری که دیگر زیبایی های صورت به چشم نمی آید، بهتر است که از مداد ابرو قهوه ای استفاده کنید. در این صورت چهره شما حالت مصنوعی نیز به خود نمی گیرد.

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

اگر گونه هایی چاق دارید، از رژ گونه های روشن استفاده نکنید. بهترین انتخاب برای شما رژ گونه برنزه است که به صورت تان حجم داده و شما را لاغرتر نشان می دهد.

یکی دیگر از نکاتی که باید بدان توجه کنید این است که رژ گونه را درست بر گونه هایتان بزنید. بدین صورت که آن را از بالای گونه هایتان شروع کرده و تا پایین آن، یعنی کنار بینی، بکشید. با این روش، صورت شما کشیده تر خواهد شد.

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

ما رنگ کاراملی، نارنجی و صورتی تیره را به شما پیشنهاد می کنیم. برندهای « Burberry » و « Bare Minerals » نیز از برندهای خوب رژگونه هستند.

لباس

به لباس های ستاره های چاقی چون ادل، نگاه کنید. سعی کنید از لباس های طرح داری که توجه را به قسمت های چاق بدن تان جلب می کند، خودداری کنید. تا جای ممکن هم رنگ های خنثی بپوشید. بهترین انتخاب برای شما لباسی تک رنگ است به عنوان مثال لباس مشکی شما را لاغرتر نشان می دهد.

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

اکسسوری نیز می تواند در بلندتر کردن قدتان موثر باشد. برای این منظور از گوشواره های بلند استفاده کنید

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

استفاده از کمربند هم می تواند شما را لاغرتر نشان دهد. با بستن کمربند شما تمرکز را از نقاط دیگر اندام تان به کمرتان که باریک تر از جاهای دیگر است برده اید و همین بر لاغر نشان دادن شما موثر است.

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

لباس های راه راه

راه راه عمودی، برعکس راه راه افقی، شما را باریک تر نشان می دهد. بنابراین اگر به دنبال لباسی طرحدار هستید، این طرح انتخاب خوبی است.

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟

 

چگونه لاغرتر به نظر آییم؟ 

[ad_2]

لینک منبع

گران قیمت ترین موتور سیکلت های جهان

[ad_1]

هفته نامه خودرو امروز: وسایل نقلیه همانند موتورسیکلت در مواردی از وظیفه مشخص و تعریف شده خود فاصله می گیرند و به سمبل های مردانگی، لوکس بودن و فخرفروشی تبدیل می شوند. در این مقاله به گران قیمت ترین موتورسیکلت های ساخته شده در سراسر جهان خواهیم پرداخت.

این دسته از موتورسیکلت ها، به علت قیمت نهایی بالا به صورت کاملا سفارشی ساخته شده و همگی قبل از خروج از خط تولید به فروش رسیده اند. تعدادی از این غول های سوار شده روی دو چرخ برای کسانی طراحی و ساخته می شوند که علاوه بر علاقه مندی به سواری این دسته از موتورسیکلت ها دارای موجودی حساب بانکی بالا هستند. در ادامه با ۱۰ مورد از این موتورسیکلت ها آشنا می شویم.

جایگاه دهم: NCR لگرا ۱۲۰۰

 

قیمت: ۷۲ هزار دلار

 

گران قیمت ترین موتورسیکلت های جهان 

سبک وزن! شاید این واژه در اینجا بسیار نامأنوس به نظر برسد اما به نظر می رسد که NCR به خوبی توانسته در مدل لگرا ۱۲۰۰ آن را به ثمر بنشاند. فریم یا شاسی این موتور از آلیاژ تیتانیوم و دیسک های ترمز از فیبر کربن ساخته شده است. این اقدامات باعث شده تا وزن نهایی لگرا ۱۲۰۰، ۴۷ کیلوگرم سبک تر از انواع مشابه باشد. آیا شاسی آن استحکام کافی را دارد؟ قطعا، حتی بیشتر از آن میزان که بشود تخمین زد! این موتورسیکلت یکی از گران ترین موتورها در کلاس استریت است.

 


جایگاه نهم: Vyrus 987 C3 4V V

 

قیمت: ۹۱٫۷ هزار دلار

 

گران قیمت ترین موتورسیکلت های جهان 

برند Viyrus برای بسیاری از افراد چندان شناخته شده نیست و این نکته مثبتی است. تعداد بسیار کمی از علاقه مندان به موتورسیکلت با این برند آشنایی داشته و می دانند که Vyrus یکی از کمپانی های تولید کننده موتورسیکلت های قدرتمند است که مدل ۹۸۷ C3 4V V یکی از این تولیدات است. یک نکته بسیار مهم این است که اگرچه طراحی و شکل این موتور متعلق به زمان آینده است، اما از فرمان پذیری و هندلینگ فوق العاده ای برخوردار است. انجین این موتور با حجم ۱۱۹۸ سی سی V شکل از کمپانی صاحب نام دوکاتی به عاریه گرفته شده است.

 

خودروهای شگفت انگیز (نسخه PDF)

هوندا قدرت رویاها – داستان موفقیت هوندا

منطقه ی مرده

۱۰ اصل موفق ترین کسب وکار کوچک در جهان

۱۰۰۱ راهکار تبلیغاتی (راهکارهایی از بزرگ ترین تبلیغات جهان)


جایگاه هشتم: MV Agusta F4CC

 

قیمت: ۱۲۰ هزار دلار

 

گران قیمت ترین موتورسیکلت های جهان 

نماینده برند ایتالیایی آگوستا در این کلاس، محصولی بسیار نادر بوده که تنها ۱۰۰ دستگاه از این هیولای جاده ای ساخته خواهد شد. در زیر پوست این موتورسیکلت نادر، انجین ۴ سیلندر قرار گرفته که توانایی تولید ۲۰۰ اسب بخار را دارا است. به واسطه برخورداری از این انجین قدرتمند توانایی رسیدن به حداکثر سرعت ۱۹۵ مایل بر ساعت برای F4CC فراهم شده است. این که آیا F4CC ارزش چنین مبلغی را دارد یا خیر، کاملا به سلیقه شما بستگی دارد.

 


جایگاه هفتم: MTT Turbine Streetfighter

 

قیمت: ۱۷۵ هزار دلار

 

 گران قیمت ترین موتورسیکلت های جهان

توربین نصب شده در MTT Turbine Streetfighter که ساخته کمپانی رولزرویس است، می تواند ۳۲۰ اسب بخار تولید کند. به واسطه بهره مندی از این پیشرانه این موتورسیکلت می تواند به حداکثر سرعت ۲۴۹ مایل بر ساعت برسد. بدنه آلومینیومی تیوبی شکل MTT باعث شده تا رینگ های ۱۷ اینچی فیبرکربین در زیر بدنه جای بگیرد که باعث شده ضریب درگ کاهش پیدا کند. توربین نصب شده در MTT در صورت لزوم می تواند تا ۴۲۰ اسب بخار تولید کند و شما می دانید که این همه قدرت در کف خیابان به چه معناست.

 


جایگاه ششم: NCRM16

 

قیمت: ۲۳۲٫۵ هزار دلار

 

گران قیمت ترین موتورسیکلت های جهان 

تصور این که NCRM16 تا چه میزان ترکیب بی نقصی از زیبایی و قدرت است، کاری بس دشوار است. در حقیقت این موتورسیکلت نسخه ای ارتقا یافته از دوکاتی Desmosedici RR است که با قلاب های فیبرکربنی و چرخ ها و دیسک های کامپوزیتی مزینی شده است. M16 به دلیل بهره مندی از متریال فوق در سازه خود به واقع سبک وزن است و با استفاده از انجین V4 که قادر بوده ۲۰۰ اسب بخار نیرو تولید کند، در حقیقت یکی از سریع ترین سوپربایک های حال حاضر دنیاست.

 


جایگاه پنجم: Ecosse FE TI XX

 

قیمت: ۳۰۰ هزار دلار

 

گران قیمت ترین موتورسیکلت های جهان 

یکی دیگر از کاندیداهای این مقاله، Ecosse است که در عین این که طراحی عجیب و غریبی دارد، بسیار کاربردی است. فریم این سوپربایک از متریال کمیاب آلیاژ آهن – تیتانیوم ساخته شده و موتور پایه آلومینیومی که قادر است ۲۲۵ اسب بخار نیرو تولید کند، به آن جان می بخشد.

 


جایگاه چهارم: Legendary British Vintage Black

 

قیمت: ۴۰۰ هزار دلار

 

گران قیمت ترین موتورسیکلت های جهان 

سوپربایکی که در اینجا قصد معرفی آن را داریم، ساخته کشور بریتانیاست که بیشتر توجهات به آن از سوی علاقمندان به خاطر تاریخچه آن است و نه پرفورمنس و کارآیی. انجین ۳ سیلندر آن علی رغم این که مدت زیادی از ساخت آن می گذرد، هنوز غرش زیادی دارد. مسئله مهمی که در این موتورسیکلت وجود داشته که آن را وارد لیست گران ترین موتورسیکلت ها کرده، خاص بودن و بسیار کمیاب بودن آن است.

 


جایگاه سوم: Dodge Tomahawk V10

 

قیمت: ۵۵۵ هزار دلار

 

 گران قیمت ترین موتورسیکلت های جهان 

در اولین نگاه به این سوپربایک می توان متوجه خاص بودن و متفاوت بودن آن با سایر رقبا شد. انجین به کار گرفته شده در این سوپربایک از داج وایبر قرض گرفته شده که ۱۰ سیلندر و ۸٫۳ لیتر حجم دارد. به لطف این انجین از حالت سکون تا تندی ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت تنها ۲٫۶ ثانیه زمان نیاز بوده و با توجه به این انجین قدرتمندی که برای تام هاوک در نظر گرفته شده توانایی رسیدن به سرعت ۴۲۰ مایل بر ساعت چندان دور از تصور نخواهد بود.

 


جایگاه دوم: ۱۹۵۴ AJS 500cc Porcupine

 

قیمت: ۶۷۵ هزار دلار

 

گران قیمت ترین موتورسیکلت های جهان 

یکی دیگر از سوپربایک های لیست حاضر، تولید شده در دهه ۵۰ میلادی بوده که بسیار کمیاب است. شاسی و فریم ۱۹۵۴ AJS 500cc Porcupine از آلیاژ آلومینیوم ساخته شده که بسیار سبک وزن است و از انجینی با حجم تنها ۵۰۰ سی سی بهره می برد. این سوپربایک به دلیل سابقه تاریخی خود در سال ۲۰۱۱ در حراجی بونامز با قیمت بسیار بالایی به فروش رسید.

 


جایگاه اول: هارلی دیویدسون میلیون دلاری

 

قیمت: ۱ میلیون دلار

 

گران قیمت ترین موتورسیکلت های جهان 

تنها هارلی دیویدسونی که برچسب قیمت یک میلیون دلاری دارد و لقب گران ترین کروزر جهان را یدک می کشد. ممکن است این تصور برای برخی از علاقمندان ایجاد شود که علت قیمت بالای این هارلی به خاطر انجین ۶ سیلندر قدرتند آن است، در حالی که این تصور اشتباه بوده و به خاطر طراحی جذاب و اثر هنرمند نامدار جک آرمسترانگ است. نکته بسیار مهم در این کشتی فضایی و کیهانی، رویکرد کمال گرایانه بسیار خودنمایی می کند که از ویژگی های منحصر به فرد کارهای آرمسترانگ است.

[ad_2]

لینک منبع

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

[ad_1]

به اشتراک بگذارید:

مجموعه: مكانهاي تاريخي ايران

بعید است، کسی به کرمان سفر کند و سری به تاریخی ترین مجموعه فرهنگی این شهر نزند؛ مجموعه گنجعلی‌خان که در هر گوشه آن می توان ردی از فرهنگ و تاریخ صفویه را دید.

گنجعلی خان

یکی از سرداران سلحشور دربار صفویه بود که در سال ۱۰۰۵ قمری به فرمان شاه عباس صفوی حاکم کرمان شد؛ مردی لایق و حاکمی دلیر و مدیر که در دوران حکومتش کرمان روشن‌ترین دوران تاریخی خود را پشت سر گذاشت.

ثبات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی هدیه ای بود که گنجعلی خان به کرمان داد و البته به جز آن، آبادانی و رونق فرهنگی این شهر در سال های ۱۰۰۵ نت ۱۰۳۴ قمری که نتیجه ای جز تبدیل شدن شهر ضعفا به دهکده اغنیا نداشت.
از جمله بناهای عام المنفعه ای که به دستور این حاکم در شهر کرمان ساخته شد، مجموعه گنجعلی‌خان است که در دوران حکومت او احداث و امروزه از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان محسوب می‌شوند.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

مجموعه گنجعلی‌خان

شامل میدان، مسجد، حمام، بازار، سرا و سایر ابنیه دیگری است که در مرکز شهر کرمان و در حاشیه بازار واقع شده و در ساخت، شکل گیری و تکامل بازار کرمان تأثیر گذار بوده است.

این مجموعه که در مرکز شهر کرمان و در حاشیه بازار واقع شده، در ساخت، شکل گیری و تکامل بازار کرمان تأثیر گذار بوده است.

مساحت مجموعه قریب به ۱۱۰۰۰ متر مربع و دارای یک میدان است و سایر آثار و ابنیه در محورهای شرقی – غربی و شمالی – جنوبی آن شکل گرفته‌اند.

به منظور تکامل مجموعه و با توجه به کاربری‌های متفاوت، بازارها و مساجد کوچکی در چهار جناح میدان بنا کرده‌اند و یک مسجد اختصاصی در ضلع شرقی میدان وجود دارد که با توجه به تزیینات منحصر به فرد، می‌توان آن را موزه‌ای از هنرهای بدیع معماری برشمرد.

حمام گنجعلی‌خان

یکی از مهمترین بناهای مجموعه، حمامی است که در ضلع جنوب میدان و در میانه بازار بزرگ کرمان واقع است و در سال ۱۰۲۰ قمری ساخته شده و معمار آن سلطان محمد، معمار یزدی بوده است.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

حمام گنجعلی‌خان اثری بدیع از نقاشی‌ها، مقرنس کاری‌ها، کاشیکاری‌ها و گچ برهای زیبا همراه با استفاده از تزیینات سنگی بسیار ظریف است.
این حمام ۲۶ متر طول ۳۰ متر عرض و حدود ۱۳۰۰ متر مربع زیربنا دارد، که شامل سردر، دالان ورودی، رختکن، هشتی حدفاصل گرمخانه، خزینه، چال حوض، بخش خصوصی و تون است.

حمام گنجعلی‌خان تا حدود ۶۰ سال پیش دایر بوده اما در حال حاضر کاربری گردشگری پیدا کرده و همه روزه به ویژه در ایام تعطیل، پذیرای بازدیدکنندگان بسیاری است.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

در این حمام مجسمه‌های مومی ملبس به لباس‌های سنتی مردم کرمان، صحنه‌هایی از استحمام به شیوه سنتی را به نمایش گذاشته‌اند.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

در کنار این مجسمه‌ها وسایل مختلف حمام نیز نمایش داده می‌شود. این مجسمه‌ها در سال ۱۳۵۲ در دانشکده هنرهای زیبای تهران، طراحی و به این محل منتقل شدند.

میدان گنجعلی‌خان

از دیگر آثاری که از مجموعه گنجعلی‌خان بر جای مانده، میدانی در بخش مرکزی شهر کرمان است که در حاشیه بازار بزرگ واقع شده و همانند میدان‌های نقش جهان در اصفهان و یا میرچخماق در یزد، در اطراف خود بعضی از عناصر شهری را گردآورده است.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

در سه ضلع میدان گنجعلی‌خان بازار واقع شده و در ضلع دیگرش سرای گنجعلی‌خان قرار دارد.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

وجود حمام، آب انبار، ضرابخانه و همجواری با بازارها و چهار سوق، این مجموعه به هم تنیده را کامل کرده است. طاق‌نماهای آجری، کاشیکاری، فضای سبز، حوض آب و دیگر آثار دیدنی، بر زیبایی این میدان افزوده اند.

 مسجد گنجعلی‌خان

مسجد در ضلع شرقی و در جوار سرای گنجعلی‌خان واقع شده است. ورودی آن از طریق طاق‌نماهای میدان است که ساده اجرا شده‌اند. در بدنه داخلی طاق‌نما تزیینات گچبری با طرح گره دیده می‌شود که تماشاگر را به خود جلب می‌کند.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

تاریخ احداث مسجد سال ۱۷۰۰ قمری است. نقشه گنبدخانه مربع است که در پاکار تبدیل به ۸ و در مرکز گنبد تبدیل به نورگیر ۱۲ ضلعی شده است. تمامی سطح داخلی گنبد با مقرنسکاری و تزیینات مرسوم دوره صفویه تزیین شده است.

ضرابخانه (موزه سکه)

این بنا در اواسط بازار غربی و در شمال میدان واقع است. نقشه آن چهار طاقی و به شکل ۸ ضلعی و دارای گنبد مرکزی و ایوان های جانبی است. طاق‌ها و ایوان‌های ضرابخانه با گچبری‌های زیبایی تزیین گردیده است.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

این بنا از آثار اواخر دوره گنجعلی‌خان است و محل ضرب سکه و مسکوکات طلا و و نقره دولتی بوده و در حال حاضر انواع سکه‌های قدیمی در غرفه‌های آن به نمایش گذاشته شده و یکی از معتبرترین موزه‌های سکه ایران است.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

آب انبار

این بنا در حد میانی بازار غربی قرارگرفته و دارای سردری زیبا با تزیینات مربوط به دوره صفویه است. تاریخ احداث آن ۱۰۲۹ قمری است. آب انبار به دستور علیمردان خان، پسر گنجعلی‌خان بنا شده و معمار آن استاد عبدالله بوده است.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

این آب انبار با دهلیزی طولانی و راه پله به پا آب راه دارد و مخزن آن در این قسمت واقع شده است. این محل یکی از معتبرترین آب انبارهای شهر در عصر خود تلقی می‌شده است.

سرای گنجعلی‌خان

در ضلع شرقی میدان و در محور آن سردر بلند و زیبایی وجود دارد که تاریخ احداث آن سال ۱۰۰۷ قمری است. ساختمان این سرا در دو طبقه احداث شده است.

در طبقه زیرین دکاکین و در طبقه بالا حجره‌های تجار ساخته شده‌اند. نمای این سرا دارای کاشیکاری معرق بوده است. طرح‌های مورد استفاده نقوش مرسوم عصر صفویه است که تحت تأثیر هنر نقاشی چین و مغول هستند.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

نقشه سرا چهار ایوانی است که در ایوان‌های شرقی و شمالی و جنوبی تزییناتی از نوع گچبری و نقاشی وجود دارد و در دوره‌های بعدی ورودی‌هایی از طرفین شمال و جنوب به داخل آن گشوده‌اند که سرا را به بازارهای اختیاری و نمد مالی متصل می نماید.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

بازار گنجعلی‌خان

این بازار خط مستقیمی است که در دو سوی آن دو دروازه ورودی و خروجی شهر یعنی دروازه ارگ و دروازه مسجد (وکیل) قرار دارد.

طول آن حدود ۳ کلیومتر است و متشکل از کاروانسراها، سراها و تیمچه‌هایی است که همگی در دو راستای عمود بر هم جای گرفته‌اند.

مجموعه گنجعلی خان از جاذبه‌های تاریخی و دیدنی شهر کرمان

بخشی از بازار بزرگ کرمان در مجاورت مجموعه گنجعلی‌خان قرار دارد که بازار مسگری و بازار گنجعلی‌خان از آن جمله‌اند. بازار مسگری در امتداد بازار کلاه مالی در ضلع شمالی و شرقی میدان گنجعلی‌خان هستند که عناصری مثل ضرابخانه و آب انبار در آن قرار گرفته‌اند.

همچنین بازار جنوبی گنجعلی‌خان که حمام در اواسط آن قرار دارد و بخشی از بازار بزرگ (راسته بازار) را تشکیل می‌دهد و در امتداد بازار سراج‌هاست.

در تلاقی بازار غربی و جنوبی در گوشه جنوب غربی، چهار سوق بزرگ شکل گرفته که معماری این فضا در نوع خود کم نظیر است.

 

[ad_2]

لینک منبع

آرامگاه فردوسی خانه ابدی شاعر شاهنامه

[ad_1]

شعر و ادب گوشه ی کوچکی از فرهنگ کهن ایرانی را تشکیل می دهند و به عنوان یکی از ویژگی های فرهنگی ما به شمار می روند. همین ویژگی فرهنگی سبب شده تا شعرایی به نام از این سرزمین سر برآورند و به افتخاری در تاریخ ایران تبدیل شوند؛ شعرایی که نامشان شهره ی خاص و عام است و در سراسر جهان به نیکی از آنها یاد می شود.

آرامگاه فردوسی خانه ابدی شاعر شاهنامه

 فردوسی که بود؟

ابوالقاسم فردوسی توسی، شاعر حماسه سرای ایرانی است که در سال ۳۲۹ هجری قمری در توس خراسان متولد شد و در سال ۴۱۶ هجری قمری در گذشت. به عقیده ی بسیاری از کارشناسان، وی را می توان بزرگترین سراینده ی پارسی‌گو دانست که موفق شد در مدت زمان زندگی اش به یکی از بزرگترین کارها دست بزند و شاهنامه را بسراید. وی به القاب دیگری همچون حکیم سخن، حکیم توس و استاد سخن نیز شهرت دارد و در سراسر جهان زبانزد خاص و عام است. هنگامی که زبان دانش و ادبیات در ایران زبان عربی بود، فردوسی با سرودن شاهنامه توانست جانی تازه به فرهنگ ما ببخشد و همه ی ما جاودانگی زبان فارسی را تا به امروز مدیون تلاش های او هستیم.
شاهنامه کتابی است که در آن نزدیک به ۶۰۰۰۰ بیت وجود دارد و به عنوان یکی از بزرگ ترین و برجسته ترین سروده های حماسه ای جهان از آن یاد می شود که نتیجه ی دست کم سی سال رنج و تلاش فردوسی است. این شاهکار ادبی، اسطوره‌ها، افسانه ها و تاریخ ایران را از آغاز تا حمله اعراب به ایران در سده ی هفتم و در چهار دودمان پادشاهی پیشدادیان، کیانیان، اشکانیان و ساسانیان به تصویر می کشد و سه بخش اسطوره‌ای (از روزگار کیومرث تا پادشاهی فریدون)، پهلوانی (از خیزش کاوه آهنگر تا مرگ رستم) و تاریخی (از پادشاهی بهمن و پیدایش اسکندر تا گشایش ایران به دست اعراب) را در بر دارد.

آرامگاه فردوسی خانه ابدی شاعر شاهنامه

آرامگاه فردوسی

آرامگاه حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی در میان باغی مصفا به فاصله ۲۰ کیلومتری شمال شهر مشهد واقع شده است.
ساختمان فعلی آرامگاه فردوسی و موزه توس که الهام گرفته از شیوه معماری هخامنشی به ویژه آرامگاه کوروش بود به دستور انجمن آثار ملی در سال ۱۳۴۳ آغاز و با نظارت مهندس هوشنگ سیحون در سال ۱۳۴۷ به انجام رسید. نمای بیرونی بنا شامل عناصر تزئینی هخامنشی به خصوص ستونها و سرستونها است و اشعاری که بر اضلاع چهارگانه بنا نگاشته شده از حکیم فردوسی و معرف اندیشه و شخصیت وی می‌ باشد. بخش فوقانی بنا بصورت توخالی ساخته شده و فضای داخلی آن نیز علاوه بر الهام گرفتن از معماری دوره اشکانی شامل ۲۰ ستون مرمری در پائین و ۸ ستون در بخش فوقانی است. در بخش هایی از آرامگاه نیز دیوارنگاره‌هایی از فریدون صدیقی نصب گردیده که نمایش صحنه هایی از روایات شاهنامه است.

آرامگاه فردوسی خانه ابدی شاعر شاهنامه

بنای کنونی دارای نهصد متر سطح زیربنا، و ساخته شده از بتون و سنگ و کاشی است. بخش فوقانی بنا، که در اجرای اولیه توپر بود این بار میان‌تهی ساخته شد. سقف داخلی آن هم با کاشی‌کاری معرق و متأثر از عناصر تزیینی دورهٔ هخامنشی و عصر فردوسی روکاری شد. دیوارهای آن هم تماماً با سنگ هایی از منطقهٔ توس نماسازی شد. هیأت کلی بنا آرامگاه کوروش بزرگ در پاسارگاد را تداعی می‌ کند.
اینک باغ آرامگاه که حدود شش هکتار مساحت، و یک موزه و کتابخانه دارد، سالانه بیش از یک میلیون زائر و شیفتهٔ فردوسی را می‌ پذیرد. با این همه فضلای اهل ادب ایران این مجموعه را درخور شأن رفیع فردوسی نمی‌ دانند و در صدد توسعه و آبادی آنند.

آرامگاه فردوسی خانه ابدی شاعر شاهنامه

 

آرامگاه فردوسی خانه ابدی شاعر شاهنامه

آرامگاه فردوسی خانه ابدی شاعر شاهنامه آرامگاه فردوسی خانه ابدی شاعر شاهنامه آرامگاه فردوسی خانه ابدی شاعر شاهنامه

The post آرامگاه فردوسی خانه ابدی شاعر شاهنامه appeared first on مجله اینترنتی جوان نوین.

[ad_2]

لینک منبع

آرتاگوانا؛ دژی تاریخی در سرزمین طلای سرخ قائن(خراسان جنوبی)

[ad_1]

به اشتراک بگذارید:

مجموعه: مكانهاي تاريخي ايران

سرزمین قهستان یا همان قائن امروزی یکی از تاریخی‌ترین مناطق ایران است که تاریخ پرفرازو نشیبی را از سر گذرانده است. این سرزمین در دل کوه‌های خود دژهایی را دارد که روزگاری پناهگاه و جایگاه مبارزان بوده است. آرتاگوانا یکی از این دژها است.

موقعیت جغرافیایی

قلعه کوه قائن یک اثر تاریخی مربوط به دوره سلجوقی و در شهر قائن استان خراسان جنوبی واقع است. این قلعه یکی از پایگاه‌های عمده فداییان دوره اسماعیلیه است که در سه کیلومتری جنوب قائن بر فراز کوهی مشرف به شهر ساخته شده و از سمت جنوب و شرق به کوهستان و از سمت غرب و شمال به دشت قائن محدود می‌شود. این دژ یکی از بزرگ‌ترین دژهای خراسان جنوبی است که سال‌ها مرکز حکومت حکام ایالت قهستان بوده است. این قلعه به‌عنوان دژ محکم دفاعی در برابر حملات مهاجمین گنجایش هزاران نفر سرباز را داشته و ساکنان قلعه توانسته‌اند چندین قرن در مقابل یورش و حمله دشمنان مقاومت کنند.

آرتاگوانا؛ دژی تاریخی در سرزمین طلای سرخ قائن(خراسان جنوبی)

این دژ مشابهتی با قلعه آشیانه عقاب فیروز آباد مربوط به اوایل دوره ساسانی دارد. معماری و فرم طاق‌ها، طاقچه ها و درگاه‌های به جا مانده قدمت آن‌ را به دوره ساسانی تایید می کنند. اما برخی معتقدند این قلعه از قلاع به یادگار مانده از دوره هخامنشینی است، البته قاین با نام کاین در دوره ساسانی یکی از مناطق مهم لشکرخیز و امیرنشین این دوره بوده است. آنچه مسلم است قلعه فعلی روی ویرانه‌های قلعه قدیمی ساخته شده و بنای فعلی در عصر سلجوقیان به دستور قاضی حسین قاینی مرمت و بازسازی شده که از جانب حسن صباح مامور ترویج فرقه اسماعیلیه در قهستان و خراسان شده بود. این قلعه در اواخر قرن پنجم هجری به‌عنوان مرکز فرماندهی و هدایت دیگر قلاع قهستان انتخاب شد که این امر اهمیت و تسخیرناپذیری قلعه را نشان می‌دهد.

آرتاگوانا؛ دژی تاریخی در سرزمین طلای سرخ قائن(خراسان جنوبی)

قلعه با تابعیت از ناهمواری‌های کوه از دو بخش متمایز ساخته شده که یکی متعلق به سربازان و دیگری بخش امیرنشین بوده است. فضاهای داخلی آن شامل اتاق‌ها، برج‌ها، آب‌انبارهای متعدد و راهروهای ارتباطی است.

ساختمان قلعه پلان و نقشه مشخصی ندارد و با عوارض طبیعی كوهی كه روی آن واقع شده هماهنگ ساخته شده است. قلعه كوه حدود ۳۰۰ متر طول دارد و عمده مصالح به كار رفته در آن سنگ و ملات ساروج است. در سقف برخی از اتاق‌ها از چوب استفاده شده و تمامی سطوح دیوار‌ها و بدنه بیرونی حصار‌ها و برج‌ها بندكشی و درزگیری شده است. قابل توجه است كه معمولا سقف اتاق‌های قلعه از نوع شاخ بزی و ضربی است و ملات آنها از گچ و آهک است و برای تزیین برخی از دیوار‌های داخلی از گچ وكاه استفاده شده است.

آرتاگوانا؛ دژی تاریخی در سرزمین طلای سرخ قائن(خراسان جنوبی)

پس از گذر از در اصلی قلعه، دو اتاق كه در دو طرف ساخته شده است دیده می‌شود كه ابعادی حدود ۵/۲ در ۳ دارند و با ملات سنگ‌ و ساروج ساخته و با سنگ پوشش شده‌اند. احتمالا این اتاق‌ها محل نگهبانی قلعه و در ورودی آن بوده است. در بخش شمالی قلعه مجموعه‌ای از اتاق‌های در هم فرو ریخته وجود دارد كه احتمالا محل اقامت نگهبانان و سربازان بوده است. در این بخش بقایای آب‌انباری به عمق ۵، طول ۴ و عرض ۳ متر از آجر وملات و گچ دیده می‌شود که كار تأمین آب مورد نیاز ساكنان این بخش را به‌ عهده داشته است.

قلعه پایین را می‌توان بزرگ‌ترین بخش قلعه به حساب آورد. در بازگشت از بخش قلعه پایین به سمت قلعه میانی كم شدن عرض مسیر محسوس است كه در بخش شمالی قلعه میانی برج نیم‌گرد بزرگی همراه با چند اتاق در میان دیوار‌های شرقی و غربی قلعه قرار گرفته است. بلندی دیوار‌ها در این قسمت حدود ۱۲ متر است كه تماما از سنگ ساخته شده بودند. ارگ بلند یا بخش بالای قلعه روی بلند‌ترین نقطه كوه ساخته شده است. بخش فوقانی ارگ محوطه‌ای چهارگوش و پر از سنگ‌های شكسته و آوار در هم ریخته است.

آرتاگوانا؛ دژی تاریخی در سرزمین طلای سرخ قائن(خراسان جنوبی)

برخی اتاق‌ها دو طبقه بوده و در سقف آنها مصالح چوب بکار رفته است و تمام آنها با درگاهی به‌هم مرتبط شده‌اند. هر یک از اتاق‌ها با درگاهی به اتاق بزرگی مرتبط شده که حدود ۱۵ متر طول و ۳ متر عرض دارد. سقف این اتاق ۱۵ متری هنوز پابرجا و استوار و سالم است. علت باقی ماندن سقف ریزش طبقه بالایی بر بام طبقه دوم و استحکام یافتن سقف طبقه اول است. این اتاق احتمالا محل نگهداری اسب و قاطر بوده و آبشخورهای موجود این گفته را تایید می‌کند.

پس از چندین حلقه دیوار دفاعی به مرتفع‌ترین بخش آن یعنی ارگ و مقر فرماندهی می‌رسیم. در صورت کمبود نیرو جهت دفاع یا سقوط مدافعین، کار دفاعی از این موقعیت بنا می‌توانست ادامه یابد. در حد فاصل دیواره دفاعی دوم و سوم یک صخره سنگی بلندی دیده می‌شود که در مواقع لزوم از آن برای دیده‌بانی و تسلط بر اطراف استفاده می‌کردند. در ابتدای دیواره سوم سنگرهای متعددی وجود داشت که مشرف بر دره بوده و راه نفوذ را کاملا می‌بستند. محدوده دیواره دفاعی سوم درست جلوی بزرگ‌ترین و بلندترین برج قلعه واقع شده و وظیفه خطیری بر عهده داشته تا در صورت سقوط ضلع شمالی قلعه افراد مدافع از مقر حاکم حفاظت کند. در محوطه دیوار سوم اطاقی دو طبقه بوده که سقف طبقات فرو ریخته است. احتمالا این اطاق مدرسه‌ای بوده که در آن ساکنان و افرادی تربیت می‌شدند که ماموریت‌های مختلفی داشتند.

آرتاگوانا؛ دژی تاریخی در سرزمین طلای سرخ قائن(خراسان جنوبی)

محوطه چهارم با دیوارهای دفاعی نسبتا وسیع و بسیار مستحکم در قسمت مرکزی آن اتاق‌ها و دالا‌ن‌های پیچیده تو در تو وجود داشته که اکنون ویران شده است.

تنها یک نقطه ضعف در ساختار طبیعی دفاعی قلعه در برابر حمله مستقیم وجود دارد و آن از طریق كوه‌های سمت جنو‌ شرقی است كه معماران قلعه با ساخت قلعه چهل دختر كه در محل مرتفع‌تری از قلعه كوه ساخته شده و دید بسیار خوبی بر قلعه، دشت و تنگه جنوب شرقی دارد، این نقیصه را بر طرف كرده‌اند، زیرا قلعه قاین می‌بایست مانند تمام قلاع اسماعیلی به حد كافی محكم و استوار می‌بود تا بتواند در برابر حملات و محاصرات طولانی ایستادگی كند. با این همه قلعه قائن بسیار متفاوت از قلعه الموت است‌، زیرا ارتفاعات اطراف قائن به بلندی كوه‌های پیرامون آن قلعه نیست و موضع استراتژیک سطحی ندارد. از طرف دیگر قلعه فراخ و جادار است و بیشتر جنبه مسكونی دارد كه دلالت بر یک مركز اداری و تحقیقی دارد، نه یک پایگاه و ساختار نظامی بزرگ.

آرتاگوانا؛ دژی تاریخی در سرزمین طلای سرخ قائن(خراسان جنوبی)

در قرن ۵ این قلعه به‌عنوان مركز فرماندهی و حراست دیگر قلاع قهستان به فرماندهی حسین قاینی انتخاب شد و تا زمان حملات ویرانگر مغولان به ایران در دست اسماعیلیان قرار داشت. با حمله هلاكو در سال ۶۵۴ به قهستان و سركوبی اسماعیلیان قلعه به دست مغولان افتاد و مهم‌ترین نقشه و هدف هلاكو در رابطه با این قلاع ویران كردن كامل قلاع بود، به طوری كه مجددا قابل استفاده نباشد، اما به علت كثرت این قلاع و اندازه قلعه نتوانست به طور كلی همه را ویران كند.

مشهور است خواجه نصیرالدین طوسی مدت‌ها در این قلعه زندگی كرده و كتاب اخلاق ناصری خود را به نام ناصرالدین محتشم، فرمانروای قهستان و این قلعه، نامگذاری كرده است.

در سال ۱۸۷۲ میلادی دکتر بلوکه به اتفاق گلد اسمیت در بازدیدی از قائن، این قله را همان شهر آرتاگوانا می‌داند که در دوره هخامنشیان کاخ تابستانی سلاطین ایران بوده است. سرپرستی سایکس انگلیسی در سال ۱۳۱۱ شمسی قمری این نظریه را تایید می‌کند.

آرتاگوانا؛ دژی تاریخی در سرزمین طلای سرخ قائن(خراسان جنوبی)

فرهنگ جغرافیایی ایران، جلد پنجم خراسان، اثر وزارت جنگ بریتانیا منتشر شده در سال ۱۹۱۰ میلادی نوشته است:

«قاین در گذشته آرتاگونا نام داشته و مورد بازدید اسکندر و سپاهیانش قرار گرفته، اما شهر کنونی همان شهری نیست که توسط ازبک‌ها احداث شده است.»

در سال ۱۹۴۰ میلادی ادوارد چارلزییت در بازدید از این قلعه چنین می‌گوید:

«از تپه‌های واقع در جنوب شهر بالا رفتم تا از خرابه‌های قدیمی شهر بازدید کنم، دیوارها تماما از سنگ و ساروج ساخته شده و فضای نسبتا بزرگی را احاطه کرده بود».

در سال ۱۹۷۲ میلادی هیئت ژاپنی از دانشگاه هوکایدو به بررسی قلعه کوه قاین پرداخته‌اند.

متاسفانه قسمت‌هایی از این اثر مهم تاریخی توسط مردم و سودجویان تخریب شده و اگر اقدام مرمتی انجام نگیرد، کاملا نابود خواهد شد. همجواری قلعه با مجموعه‌ای از دیگر آثار تاریخی و نزدیکی به شهر قاین می‌تواند این محل را به قطب بزرگ گردشگری خراسان جنوبی تبدیل کند.

آرتاگوانا؛ دژی تاریخی در سرزمین طلای سرخ قائن(خراسان جنوبی)

این بنا در تاریخ ۱۹ اسفند ۱۳۸۰ با شماره ثبت ۴۸۰۳ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

[ad_2]

لینک منبع

ایلام و همه ناشناخته هایش

[ad_1]

ماهنامه مهر پارسه – احسان رستمی پور: ایلام برای بسیاری ناشناخته است. برخی باید فکر کنند تا حتی به یاد بیاورند این استان کجای کشور واقع شده است. ایلام را اما بسیاری با جنگ تحمیلی به یاد می آورند و بسیاری دیگر با مرز مهران برای سفر به عتبات عالیات. این استان مرزی در غرب کشور با طبیعت بکرش هنوز به مقصد گردشگری شناخته شده ای تبدیل نشده اما جاذبه های طبیعی و تاریخی فراوانی دارد. جاذبه های طبیعی و تاریخی که هرکدام می تواند گردشگران برای سفر به این استان غربی باشد که به برخی مواردش اشاره می شود.

تنگه رازیانه

اگر از علاقه مندان ماجراجویی میان رودخانه و طبیعت هستید، تنگه «رازیانه» می تواند تجربه جالبی باشد. زمانی که از ایلام به سمت دره شهر می روید پس از طی حدود ۵۰ کیلومتر در سمت راست جاده، دره ای عمق خودنمایی می کند که عرض کمی دارد. تنگه رازیانه جایی است که باید تن به آب زد و میان دیواره های سنگی بلندش راه رفت. منطقه ای که میان دشت سبز و بکری قرار گرفته و در دوردست، کوه ها احاطه اش کرده اند.

 

 پیشنهاد ایران گردی: ایلام و همه ناشناخته هایش

 

 

جایی که تفریح گاه مردم شهر ایلام نیز هست. محل های مختلفی برای دسترسی به تنگه وجود دارد و برای رسیدن به عمق تنگه باید از سنگ های صعب العبوری پایین رفت. به همین دلیل توصیه می شود که همراه خود وسایلاضافی نبرید. اگرچه با گشتن در اطراف تنگه می توان راه های ساده تری برای رسیدن به کف آن پیدا کرد اما قدم گذاشتن میان تنگه نیازمند آشنایی به اصول طبیعت گردی و آشنایی با مسیر آن است.

 

طبیعت بکر اطراف خود جاذبه دیگری برای دوست داران کمپ کردن در طبیعت است. تنگه رازیانه پدیده زمین شناسی ای ات که در سال ۱۳۸۸ در فهرست آثار طبیعی ثبت شد. این تنگه در فاصله حدود ۶۰ کیلومتری جنوب شهر ایلام قرار دارد و برای رسیدن به آن باید از ایلام به سمت دره شهر بروید.

غار زینگان

«زینگان» یکی دیگر از عجایب طبیعی ایلام است. اگرچه این عارضه طبیعی بیشتر شبیه تنگه است اما آن را غار زینگان نامیده اند و به غار بهشت نیز معروف است. مسیر دسترسی به آن از جاده اصلی ناهموار است و فقط با ماشین های شاسی بلند یا تراکتور می شود به ورودی غار رسید. در تمام مسیر، آب جریان دارد و خنکی این محوطه برگرفته از آن است.

پژوهشی در تاریخ ایلام نو

تمدن و ناکامی هایش

حقوق و مثل هایش

هنری زلزله و شپش هایش

به خدای ناشناخته

 

 پیشنهاد ایران گردی: ایلام و همه ناشناخته هایش

 

 

تا انتهای این تنگه می شود به راحتی رفت و از فضای عجیب و بکر آن لذت برد. همچنین انتهای زینگان آبشار زیبایی قرار دارد. برای رسیدن به زینگان باید به سمت صالح آباد بروید. پس از طی حدود ۵۲ کیلومتر در نزدیکی امامزاده علی صالح، تابلوهای راهنما مسیر این غار را نشان می دهند.

دریاچه دوقلو

یکی دیگر از جاذبه های طبیعی ایلام، دریاچه دوقلو است. دوقلوهای آبی ایلام به دلیل رنگ خاص شان معروف شده اند. این دو دریاچه که به وسیله چشمه ای در عمبق زمین ایجاد شده اند با کانالی طبیعی به عرض هشت متر و عمق چهار متر به طول ۷۰ متر به هم مرتبط هستند. آب این دریاچه ها زلال است به طوری که می توان تا عمق ۳۰ متری آن را که شبیه آکواریوم پر از ماهی است، دید. دریاچه دوقلوی «سیاه گاو» آبدانان شامل دو دریاچه یا چشمه بالادست و پایین دست است که با عمقی بیش از ۲۰ متر به وسیله یک کانال رودخانه ای ۱۰ متری به هم متصل شده است.

 

 پیشنهاد ایران گردی: ایلام و همه ناشناخته هایش

 

رگه های رنگ به رنگ دریاچه نیز حاصل تغییر دماست. دریاچه بزرگ عمق زیادی دارد با این حال برخی شناگران در آن تن به آب می زنند. دریاچه دوقلو تا شهر آبدانان ۳۴ کیلومتر و تا ایلام حدود ۲۹۰ کیلومتر فاصله دارد.

دره شهر

تاریخ ایلام با شهر تاریخی سیمره گره خورده است. شهری عجیب که بقایای بناهای سنگی آن هنوز قابل تشخیص است و می توان آنها را دید. اگرچه به دلیل ساخت سد سیمره و احتمال غرق شدن آثار باستانی، در سال های اخیر برخی از این بقایا به وسیله باستان شناسان از زیر خاک بیرون آورده شده اما تنها کافی است به این محوطه پا بگذارید تا متوجه عظمت و گستردگی این شهر تاریخی شوید.

 

 پیشنهاد ایران گردی: ایلام و همه ناشناخته هایش

 

 

تاریخ این شهر به دوره ساسانی بر می گردد و آثار زیادی از آن به دست آمده است. در کنار این محوطه تاریخی، موزه ای نیز قرار دارد که می توان بخشی از تاریخ سیمره و ایلام را در آن دید. همچنین این محوطه تاریخی در پهنه ای سبز و بی نظیر قرار گرفته و کوه های اطراف آن جاذبه ای برای طبیعت گردهاست. دره شهر تا شهر ایلام حدود ۲۴۲ کیلومتر فاصله دارد

پل تاریخی گاومیشان

تماشای این پل تماشای قدرت مهندسی و معماری در تاریخ ایران است. پل گاومیشان قدمتی ساسانی دارد و هنوز از دور ابهتش چشم بازدیدکنندگان را می گیرد. گاومیشان روی رودخانه سیمره بنا شده و هنوز از بالادست این رودخانه می توان عظمتش را نظاره کرد.

 

 پیشنهاد ایران گردی: ایلام و همه ناشناخته هایش
گفته می شود که طاق اصلی پل در زلزله دهه ۳۰ از بین رفته اما باقیمانده آن هنوز نشانه ای از مهندسی خاص دوره ساسانی دارد. پل گاومیشان در ۲۰ کیلومتری جنوب دره شهر قرار دارد.

قلعه شیخ مکان و پوراشرف

نزدیک دره شهر، محوطه تاریخی دیگری وجود دارد که تلفیق تاریخ و طبیعت است. روستای «شیخ مکان» نزدیک دره شهر قرار گرفته و انتهای روستا شکافی میان کوه قرار دارد که با ورود به آن می توان به دژ ساسانی رسید.

 

 پیشنهاد ایران گردی: ایلام و همه ناشناخته هایش

 

 

این دژ که به قلعه شیخ نیز معروف است زیر سنگی بزرگ قرار گرفته و برای روستای پایین دست کاربری نظامی و نقش حفاظتی داشته است. همچنین قلعه «پوراشرف» در این روستاست که یکی از آثار تاریخی این منطقه به شمار می رود. از بالای قلعه پوراشرف در یک سو کوه روستا را در بر گرفته و در سوی دیگر تا افق دشت سبز دل انگیزی قرار دارد. روستای شیخ مکان در ۶ کیلومتری جنوب شرقی دره شهر قرار گرفته است.

خوردنی ها

نان های محلی همیشه و همه جا مشتری های خود را دارند. ایلام نیز از این قاعده مستثنی نیست. در ایلام اما کباب بین خوراکی ها حرف اول را می زند. همه از مزه متفاوت کباب های این منطقه می گویند و دلیل ان تنها پرورش دام در شرایط طبیعی و زمین های بکر است. برای همین گوشت کباب ایلام مزه متفاوتی دارد. کبابی های نزدیک شهر ایلام نیز به همین دلیل شناخته شده اند. «جگروز» اما شهرت بیشتری دارد.

 

 پیشنهاد ایران گردی: ایلام و همه ناشناخته هایش

 

جگروز یکی از غذاهای استان ایلام است که برای درست کردنش جگر تازه را خرد می کنند و به سیخ می کشند و سپس پیه نازکی را که اطراف شکمبه گوسفند قرار دارد بدون اینکه خرد شود به صورت لایه ای نازک و توری روی سیخ ها می کشند و با حرارت ملایم زغال کباب می کنند.

خریدنی ها

گلیم معروف ترین صنایع دستی ایلام است. سفالگری، قالیبافی، معرق، قلم زنی و غیره نیز ز رشته های شناخته شده صنایع دستی در ایلام است اما گلیم این منطقه شهرت بسیاری دارد و هنوز بسیاری از محلی ها در تزیینات خانه ها از آن استفاده می کنند.

 

پیشنهاد ایران گردی: ایلام و همه ناشناخته هایش

مسیر

فاصله تهران تا شهر ایلام نزدیک ۷۰۰ کیلومتر است و طی آن با سرعت مطمئن هشت ساعت و ۳۰ دقیقه طول می کشد. هرچند پیشنهاد این است اگر با خودروی شخصی به این سفر می روید، تماشای جاذبه های مسیر از جمله جاذبه های همدان و کرمانشاه را از دست ندهید. قیمت بلیت اتوبوس به ایلام از تهران به صورت وی آی پی ۵۹ هزار تومان است، همچنین بلیت هواپیما برای هر مسیر نیز در حدود ۲۵۰ هزار تومان هزینه دارد.

سرپناه

ایلام با کمبود هتل مواجه است. در شهر ایلام که مرکز استان است، فقط دو هتل وجود دارد. هتل «دالاهو» دو ستاره با قیمت های بین ۸۰ تا ۱۴۰ هزار تومان در هر شب در مرکز شهر قرار گرفته است. هتل «زاگرس» سه ستاره اما برفراز کوهی مشرف به شهر واقع شده است. اتاق های این هتل با قیمت ۱۵۰ هزار تومان برای اتاق های دو تخته شروع می شود و به ۲۹۵ هزار تومان روی اتاق شش تخت می رسد.

 

 پیشنهاد ایران گردی: ایلام و همه ناشناخته هایش

 

اگر به سمت جنوب استان می روید در آبدانان اقامتگاه های بوم گردی برای اقامت ساخته شده است. مهم ترین امکان اقامت در استان ایلام، کمپ زدن در محوطه های بکر و طبیعت دیدنی آن است. اما برای کمپ زدن همیشه خطرات منطقه را در نظر بگیرید و پیش از برپا کردن کمپ، محلی ها را مطلع کنید و از آنها کمک بگیرید.

[ad_2]

لینک منبع