تاریخچه رشته وزنه ‌برداری

[ad_1]

مجموعه: تاریخچه رشته های ورزشی

بشر برای حفاظت خود در غارها، ناگزیر به جابجایی سنگ‌های بزرگ برای قرار دادن در مقابل ورودی آنها بوده است. مصریها برای ساختن مجسمه‌های عظیم فراعنه و اهرام ثلاثه، مردان قوی آن روز جهان را در کنار نیل گرد آوردند و آنها را به ساختن مجسمه‌های سنگی وا ‌داشتند.

تاریخچه رشته وزنه ‌برداری

کاوش‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد وزنه‌برداری و وزنه پرانی به همراه دو و میدانی و ژیمناستیک در یونان باستان تمرین می‌شده است. همچنین وزنه‌برداری و وزنه‌پرانی جزئی از بازیهای تیلی‌تیان ایرلندی‌ها در ۴۰۰۰ سال قبل بوده است. “میلو” از اهالی “کورتونا” سالهای سال قهرمان المپیک باستان بود و مدت ۲۸ سال مقام خود را حفظ کرد.

او اولین وزنه‌بردار علمی در دنیاست که پیشرفت و ترقی و قدرت خود را بطور مرتب و کم‌کم بدست آورد. بدین ترتیب که گوساله‌ای را هر روز از زمین بلند می‌کرد و روی دو دست قرار می‌داد و تا هنگامی که گاو تنومندی شد آن را بر سر دست می‌برد. تاریخ این کار را ۶۸۴ سال قبل از میلاد نوشته‌اند و در حقیقت وزنه‌برداری جدید از اساس کار میلو پیروی می‌کند.

اولین آثار بوجود آمدن این ورزش زمانیست که در یونان باستان ورزشکاران به وزنه‌پرانی (پرتاب دیسک و وزنه) عادت داشته‌اند و لغت یونانی “هالترس” (پرتاب صفحه یا دیسک هالتر) ریشه وزنه‌برداری امروزی است. وزنه‌برداری جدید در اروپا توسط اروپاییان پایه‌گذاری شد و به نظر می‌رسد که در وهله نخست جوانان روستایی بدین کار دست زدند تا قدرت و برتری خود را نسبت به هم‌سالان خود نشان دهند و با قدرت خود توجه دوشیزگان را جلب نمایند.

کار نمایش جوانان در بلند کردن وزنه کم‌کم آنقدر بالا گرفت که مسابقه‌هایی ترتیب داده می‌شد و در آن زنان و مردان بی‌شماری برای تماشا گرد هم می‌آمدند و این مسابقات، محک قدرت و نیرومندی جوانان بود.

تاریخچه رشته وزنه ‌برداری

“وی‌نه‌یرون” می‌توانست یک وزنه ۳۰۵ کیلوئی را روی دوشش بلند کند. یک روز همین وزنه مغزش را متلاشی کرد. “گوتا” فرد دیگری با ۷۷/۱ متر قد و ۸۸ کیلوگرم زون بود که قادر به بلند کردن یک اسب بر سر دست خود بود.

لویی یکافه” ملقب به آپولون در سال ۱۸۶۲ در شهر مارس بارگ متولد شد و در جوانی دارای قد ۹۰/۱ متر و دور سینه‌اش در حال تنفس ۱۳۷ سانتی‌متر بوده است. او برای کارهای قهرمانی از چرخهای واگن و یک میله آهنی استفاده می‌کرد. “لویی‌سیر” کانادایی که سرآمد تمام هرکول‌های عصر خود بود به سال ۱۸۶۳ متولد شد.

قدش ۱۷۶ سانتی‌متر و وزنش ۱۳۵ کیلوگرم بود، دور سینه‌اش ۴۷/۱ متر و دور بازویش ۵۵ سانتی‌متر بود. او قادر بود وزنه ۲۴۹ کیلوگرمی را با یک انگشت دست از زمین بلند کند و درشکه چهار اسبه را از حرکت باز دارد.

هنگامیکه به سبب علاقه جوانان اروپای مرکزی وسایل این رشته ورزشی تکامل پیدا کرد، مقررات ناقصی هم برای آن وضع شد و جوانان سایر نقاط اروپا از جمله کشورهای اسکاندیناوی نیز به تمرین وزنه‌برداری پرداختند و به تدریج این ورزش حتی در مصر و ژاپن هم متداول شد. این ورزش تا زمانی که در بازیهای المپیک جایی نداشت شهرت و معروفیتی کسب نکرده بود و در آمریکا و سایر نقاط جهان جوانان توجه چندانی به آن نمی‌کردند.

در سال ۱۸۹۶ که اولین دوره بازیهای المپیک نوین در شهر آتن برگزار شد، وزنه‌برداری و زورآزمایی با وزنه در شمار برنامه‌های دو و میدانی قرار گرفت. در این دوره فقط دو حرکت در وزنه‌برداری (یکی با دمبل بزرگ و دیگری با هالتر) انجام شد. داوری این مسابقات بر عهده یک شاهزاده یوانانی بود که ۰۲/۲ متر قد داشت و خود از پهلوانان مشهور به شمار می‌رفت.

فکر تشکیل فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری در سال ۱۹۱۳ که ژول روسه جای دبوفه یا دبوف رئیس فدراسیون وزنه‌برداری فرانسه را گرفت بوجود آمد. روسه در سال ۱۹۱۴ فدراسیون وزنه‌برداری فرانسه را پایه‌گذاری کرد. در همین سال کمیته بین‌المللی المپیک کنگره خود را در دانشگاه سوربن فرانسه تشکیل داد تا مقررات و برنامه‌های مربوط به المپیک ۱۹۱۶ برلین را بررسی نماید.

در ساعات آخر اولین روز تشکیل کنگره مزبور، ژول روسه دریافت که مسابقات وزنه‌برداری را از برنامه‌ بازیهای برلین حذف نموده‌اند. روسه با ناراحتی فراوان فرانتز راشل دبیر کمیته ملی المپیک فرانسه را ملاقات و توانست با منطق و صراحتی که خاص خودش بود وی را وادار نماید انجام مسابقات وزنه‌برداری را در بازیهای المپیک پیشنهاد کند. صبح روز بعد روسه با کمک فرانتز در کار خود توفیق حاصل نمود.

با پیش آمدن جنگ جهانی اول بازیهای سال ۱۹۱۶ انجام نیافت ولی در بازیهای المپیک ۱۹۲۰ آنتورپ چهارده کشور در رشته وزنه‌برداری شرکت نمودند. در کنگره بین‌المللی المپیک که در سال ۱۹۲۱ در شهر لوزان تشکیل شد با گنجانیدن این روش در برنامه بازیهای سال ۱۹۲۴ مخالفت شد و آقای روسه مجبور شد فعالیتهای زیادی را برای باقی ماندن وزنه‌برداری در بازیهای المپیک انجام دهد. در سال ۱۹۲۵ که کنگره بین‌المللی المپیک در براگ تشکیل گردید موافقت شد که وزنه‌برداری به طور دایم در برنامه بازیهای المپیک گنجانیده شود.

در بازیهای المپیک لس‌آنجلس (۱۹۳۲)، مسابقات وزنه‌برداری در پنج حرکت انجام می‌شد که وزنه برداشتن با یک دست هم جزو آن بود. اما در بازیهای المپیک برلین (۱۹۳۶) وزنه‌برداری محدود به سه حرکت دو دستی (پرس، یک ضرب و دو ضرب) شد.

پرس- کشیدن هالتر به روی سینه و بالا بردن آن با فشار.

یک ضرب- بردن هالتر با یک حرکت از روی زمین به بالای سر.

دو ضرب- بالا بردن هالتر با دو حرکت، یکی کشیدن آن به روی سینه و سپس با حرکت بعدی به بالای سر

در سال ۱۹۲۰ همزمان با بازیهای المپیک، فدراسیون جهانی وزنه‌برداری تشکیل گردید و ژول روسه رئیس فدراسیون وزنه‌برداری فرانسه به پاس خدماتش به این ورزش به ریاست فدراسیون جهانی برگزیده شد. وی تا سال ۱۹۵۲ در این سمت باقی ماند و پس از وی دیتریش ورتمن از آمریکا به این سمت برگزیده شد.

در سال ۱۳۰۲ امان ا… پادگرنی که تحصیلاتش را در خارج از کشور به اتمام رسانده بود به تبریز آمد و در مدت ۸ سال اقامت در آن شهر به تاسیس باشگاه اختصاصی و همچنین تعلیم وزنه برداري در مدارس و ارتش پرداخت. از آنجایی که وی كارشناس در ژیمناستیک و وزنه برداری بود با استفاده از دیفرانسیل اتومبیل هالتر هایی با اوزان مختلف ساخت و بوسیله آنها به تعلیم وزنه برداری پرداخت. در همین حین بود در باشگاه ایران تبریز هالترهای ریخته گری شده و صفحه ای ساخته شد تا در دسترس علاقمندان این رشته قرار گیرد.

تاریخچه رشته وزنه ‌برداری

در سال ۱۳۱۰ پادگرنی به تهران آمد و در دانشکده افسری به تعلیم ورزش مشغول شد. حدود دو سال بعد عبدالله نادری به همراه چند تن از دوستان خود میل هالتر و صفحه خارجی تهیه کردند( در همین زمان بود که با کپی برداری از هالتر و وزنه های اروپا هالتری که وزنه در آن می چرخید و ثابت نبود ابداع شد) و در منزل به تمرین وزنه برداری مشغول شدند تا اینکه در سال ۱۳۱۷ نادری به وسیله همایونی، مدیر مسابقه های اداره تربیت بدنی به پادگرنی معرفی شد تا به کمک هم اولین اقدامات زیر بنایی این رشته را بردارند.

اولین هالتر و وزنه خارجی در حدود سال ۱۳۱۰ و توسط نادری به وزن ۱۱۰ پوند از هند به ایران آمد.
از جمله افرادی که توانست گامهای موثری را برای ایجاد مسابقه های رسمی این رشته در سطح داخلی بردارد باید به ابوالفضل صدری اشاره کرد که با رایزنیهای فراوان شرایط و زمینه این کار را مهیا کرد. وی با تلاش خود و کمک نادری و پادگرنی توانست در سال ۱۳۱۸ استارت برگزاری این رقابتها را در سطح کشوری بزند.

از سال ۱۳۱۸ تا ۱۳۲۱ سرپرستي این رشته ورزشی به عهده پادگرنی و آموزش و تعلیمات نیز زیر نظر ناردی اعمال می شد.

از سال ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۵ سرپرستی مستقیم این رشته به عهده نادری گذاشته شد و برای اولین بار در کشور هیات وزنه برداری ایران در سال ۱۳۲۵ مرکب از پادگرنی، نادری، حسین عشقی و ناصر خموش تشکیل شد.

در سال ۱۳۲۵ هسته اصلی فدراسیونها که کپی برداری از سیستم ورزش کشورهای توسعه یافته بود در ایران پی ریزی شد که مهندس حسین صادقی به عنوان اولین رئیس فدراسیون کشور منصوب شد. وی تا سال ۱۳۳۲ در این پست ماند و حتی توانست معاونت فدراسیون بین المللی را نیز بدست آورد.

(تا پيش از وي كميته ها و گروههايي متخصص كار را برعهده داشتند كه مي توان به خود پادگرني و نادري اشاره كرد.آنها سرپرست رشته به حساب مي آمدند)

وی در سال ۱۳۳۲ به ایتالیا رفت و احمد علی ابتهاج به جای وی عهده دار مسئولیت فدراسیون شد. در سال ۱۳۳۳ فتح الله امیر علایی جایگزین وی شد و در سال ۱۳۳۴ عبدالمجید بختیار مسئولیت تام این رشته را بر دست گرفت تا با استفاده از نفوذ خود و حمایتهایی که از وی به عمل می آمد دورانی شکوفا در تاریخ این رشته به یادگار بماند. رکوردهای فراوانی طی چند سال ریاست وی شکسته شد و با توجه به همين پیشرفت وزنه برداری در ایران بود که وی توانست برای دومین بار کرسی معاونت فدراسیون جهانی را به ایران اختصاص دهد.

شاید بتوان مهمترین فعالیت وی در طول ۲ سال ریاستش را پایه گذاری شالوده اساسی برای ایجاد یک فدراسیون مستقل در سطح آسیا(کنفدراسیون) و ایران را نام برد که این امر بعد از ۱۸ سال فعالیت این رشته در ایران بوقوع پیوست.

بعد از وی و در سال ۱۳۳۷ تیمسار سرتیپ مصطفی امجدی به عنوان رئیس جدید فدراسیون وزنه بردای ایران آغاز به کار کرد.در زمان تصدی وی نیز اقدامات شایسته ای از نظر کیفی و کمی به منظور کمک و پیشرفت وزنه برداری در سراسر کشور صورت گرفت که تلاشهای فراوان وی در کنگره برگزاری رقابتهای المپیک برای بدست گرفتن امور فدراسیون جهانی باعث شد تا رئیس فدراسیون جهانی وقت از کار برکنار و به جای وی جانسون به عنوان رئیس جدید انتخاب گردد.

همین تلاشها باعث گردید تا تمامی روسای فدراسیونهای آسیایی با اکثریت قاطع آراء وی را به عنوان رئیس کنفدراسیون آسیا انتخاب و معرفی نمایند. و این برای اولین بار بود که دفتر كنفدراسیون آسیا به ایران انتقال یافت.

وزنه بردای ایران از همین سال به بعد راه خود را بطور دقیق یافت و با روسای فدراسیون متععدی که تغییر می کردند فراز و نشیبهایی را نیز به همراه داشت اما قطعا مي توان ۱۰ سال گذشته را تاريخ شكوفايي وزنه برداري ايران ناميد.

فدراسيون فعلي با جذب نيروهايي جوان، تحصيلكرده و متخصص كه اكثرا از جنس وزنه برداري نيز هستند توانست نقطه عطفي را در تاريخ وزنه برداري ايران به يادگار بگذارد.

طي ۸ سال گذشته نوار طلايي مدال آوري ملي پوشان كشورمان تحت هيچ شرايطي قطع نشده و ثانيا افتخار آفريني وزنه برداران ايراني به رده سني بزرگسالان منحصر نگردد و همه ساله شاهد افتخار آفريني نوجوانان و جوانان كشورمان درميادين قاره اي و جهاني نيز باشيم. ضمنا در اين دوره بود كه وزنه برداري ايران توانست كاروان ورزشي اعزامي به المپيك سيدني را صاحب ۲ مدال طلا كند و برگ ذريني را در كارنامه خود ثبت نمايد.

اسامي كليه روساي فدراسيون وزنه برداري ايران از سال ۱۳۱۸ تا ۱۳۸۵ :

امان اله پادگرنی ۱۳۱۸ – ۱۳۲۱
عبداله نادری ۱۳۲۱ – ۱۳۲۵
حسین صادق ۱۳۲۵ – ۱۳۲۹
محمود نامجو ۱۳۲۹ – ۱۳۳۰
حسین صادق ۱۳۳۰ – ۱۳۳۲
احمد علی ابتهاج ۱۳۳۲ – ۱۳۳۳
فتح اله امیالی ۱۳۳۳ – ۱۳۳۴
عبدالمجید بختیار ۱۳۳۴ – ۱۳۳۸
مصطفي امجدي ۱۳۳۸ – ۱۳۴۱
عبدالمجيد بختيار ۱۳۴۱ – ۱۳۴۶
مهدی نجم ۱۳۴۶ – ۱۳۴۹
محمد حسن رهنوردی ۱۳۴ – ۱۳۵۰
مهدی رحیمی ۱۳۵۰ – ۱۳۵۱
علی اصغر پیروی ۱۳۵۱ – ۱۳۵۴
مسعود برومند ۱۳۵۴ – ۱۳۵۶
جواد کلهر ۱۳۵۶ – ۱۳۵۷
منوچهر برومند ۱۳۵۸ – ۱۳۶۴
عباس علی استکی ۱۳۶۴ – ۱۳۶۵
محمد رضا تقی وند ۱۳۶۵ – ۱۳۶۷
سعید فائقی ۱۳۶۷ – ۱۳۶۸
غلام عباس زارع میرکابادی ۱۳۶۸ – ۱۳۷۲
علی مرادی ۱۳۷۳ – ۱۳۸۵
بهرام افشارزاده ۱۳۸۵ – ۱۳۸۸
حسين رضازاده ۱۳۸۸ تا کنون

مدال آوران وزنه برداری ایران در بازیهای المپيك

تا کنون ۱۲ وزنه بردار ایرانی افتخار کسب مدال در رقابتهای المپیک را به دست آورده اند. در این میان اولین مدال را جعفر سلماسی در المپیک ۱۹۴۸ لندن به دست آورد که این نخستین مدال ورزش ایران در المپیک ها بود.

اولین طلای وزنه برداری ایران را محمد نصیری در المپیک ۱۹۶۸ مکزیکو سیتی به گردن آویخت.

نصیری با کسب ۳ مدال المپیکی (یک طلا، یک نقره و یک برنز) پرمدال ترین وزنه بردار المپیکی کشورمان به شمار می رود.

پرافتخارترین وزنه بردار المپیکی ایران نیز حسین رضازاده است که در ۲ المپیک متوالی صاحب ۲ گردن آویز طلا شد. هنرنمائی های  حسین رضازاده در المپیک های ۲۰۰۰ سیدنی و ۲۰۰۴ آتن، هرگز فراموش نخواهد کرد.

پرمدال ترین المپیک هم برای تیم ملی وزنه برداری ایران، المپیک ۲۰۱۲ لندن بود که پولادکردان کشورمان توانستند ۴ مدال (یک طلا، دو نقره و یک برنز) به دست بیاورند.

تاکنون این وزنه برداران توانسته اند در رقابتهای المپیک پرچم ایران را به اهتزاز دربیاورند:

۱- جعفر سلماسی: مدال برنز المپیک ۱۹۴۸ لندن
۲- محمود نامجو: مدال نقره المپیک ۱۹۵۲ فنلاند، مدال برنز المپیک ۱۹۵۶ ملبورن
۳- علی میرزایی: مدال برنز المپیک ۱۹۵۲ فنلاند
۴- اسماعیل علم خواه: مدال برنز المپیک ۱۹۶۰ رم
۵- محمد نصیری: مدال طلای المپیک ۱۹۶۸ مکزیکو سیتی، مدال نقره المپیک ۱۹۷۲ مونیخ، مدال برنز المپیک ۱۹۷۶ مونترال
۶- پرویز جلایر: مدال نقره المپیک ۱۹۶۸ مکزیکو سیتی
۷- حسین توکلی: مدال طلای المپیک ۲۰۰۰ سیدنی
۸- حسین رضازاده: مدال طلای المپیک ۲۰۰۰ سیدنی، مدال طلای المپیک ۲۰۰۴ آتن
۹- کیانوش رستمی: مدال برنز المپیک ۲۰۱۲ لندن
۱۰- نواب نصیرشلال: مدال نقره المپیک ۲۰۱۲ لندن
۱۱- سجاد انوشیروانی: مدال نقره المپیک ۲۰۱۲ لندن
۱۲- بهداد سلیمی: مدال طلای المپیک ۲۰۱۲ لندن

[ad_2]

لینک منبع

تاریخچه رشته دوومیدانی

[ad_1]

مجموعه: تاریخچه رشته های ورزشی

دوومیدانییک ورزش طبیعی است زیرا با رفتار و حرکات طبیعی انسان مطابقت دارد. بنابراین می‌توان گفت دوومیدانی از زمان پیدایش بشر وجود داشته است و اولین اسلحه نسان در برخورد با محیط و خطرهای آن به حساب می‌آمد.

تاریخچه رشته دوومیدانی

بشر اولیه برای دفاع از خود محتاج به فرار کردن بود تا اینکه در محلی خود را مخفی کرده به زندگی خود ادامه دهد. لیکن اشخاصی که ضعیف بوده و قدرت دویدن نداشتند بدون شک طعمه حیوانات قرار می‌گرفتند.

بدین جهت پدرها بچه‌های خود را تشویق به دویدن کرده و به آنها طرز فرار از مقابل حیوانات را می‌آموختند چرا که دویدن، حد فاصل بین زندگی و مرگ برای آنها بود.

انسانهای اولیه ضمن دویدن و فرار، برای عبور از موانع طبیعی از جهیدن و پریدن استفاده می‌کردند و اگر لازم می‌شد که بین آنها و حیوانات مبارزه‌ای صورت گیرد از پرتاب سنگ یا دیگر اشیا کمک می‌گرفتند این کار معمولاً زمانی انجام می‌گرفت که انسان از فرار کردن خسته و کوفته می‌شد.

در تنگنای مرگ و زندگی، انسان مجبور بود از قدرت بازو و پنجه و عضلات خود هم حداکثر استفاده را نماید. به این ترتیب انسان اولیه پی برد که اگر تندتر بدود، بیشتر بپرد و محکم‌تر پرتاب کند، بهتر خواهد توانست با مشکلات و خطرات پیرامون خود مبارزه کند.

از بین ملتهای دنیای باستان فقط یونان بود که با عشق و علاقه، مردان غیور و با شهامت خود را به بهترین شکل، تشویق می‌کرد. در یونان باستان به مردانی که بهتر دویده و شی‌ای را بیشتر پرتاب کرده و از مرتفع‌ترین محل می‌پریدند به چشم عظمت نگاه می‌کردند و برای آنها احترام و افتخار زیادی قائل بودند. اما نکته مجهول برای همه دانشمندان علم ورزش این است که به چه علت قهرمانان پرتاب دیسک در مرتبه اول قرار می‌گرفتند و ورزشکاران دیگر در درجه دوم اهمیت قرار داشتند.

تاریخچه رشته دوومیدانی

در اساطیر یونان باستان، به موجودی پرشور و شر به نام «مرکور» بر می‌خوریم. این موجود افسانه‌ای، جوانی است بلند بالا و سرشار از شادمانی و حرکت و حرارت. او در دو طرف کلاه و مچ پای خود بالهایی کوچک دارد و با همین بالها و گامهای تیز و چابک، سفرهای بسیار پرماجرایی را در کوهها و جنگله و سرزمینهای مختلف انجام می‌دهد. وجود چنین اسطوره‌ای حکایت از علاقه و توجه مردم به تیزپایی، چابکی و دویدن دارد.

در دوران امپراطوری روم باستان، لژیونرها (سربازان عضو ارتش) با پرداختن به انواع دوها و پرتاب‌ها، خود را برای مسابقات شمشیرزنی و نبردهای تن به تن آماده می‌کردند.

در مصر باستان نیز، نوعی ورزش «دومیدانی» شامل دویدنهای انفرادی و جمعی اجرا می‌شد.در ایرلند ورزش میدانی به نام «تیل‌تین» (tailtean) رایج است که پیشینه‌ای چندهزار ساله دارد.

المپیک باستان

المپیک باستان اولین اجرای سازمان یافته و قانون‌دار دوومیدانی بود. این بازیها از سال ۷۷۶ قبل از میلاد آغاز شد و ۱۲ قرن ادامه داشت.

دوومیدانی در المپیک باستان در رأس دیگر ورزشها قرار داشت. مسابقه دو با شرکت دوندگان چابک به مسافت یک اِستاد (۱۸۲ متر) انجام می‌شد. واژه استادیوم از این کلمه گرفته شد.

تاریخچه رشته دوومیدانی

در این دوره حتی دویدن با یک پا هم وجود داشته و از آنجا که بشر اسلحه‌ای به نام نیزه اختراع کرده بود و در جنگ از آن استفاده فراوانی می‌کرد، پرتاب نیزه هم به عنوان ورزش شناخته شد. در المپیادها دو نوع مسابقه با نیزه وجود داشت: یکی پرتاب نیزه و دیگری نبرد با نیزه توأم با شمشیربازی.

«کوروبوس» احتمالاً اولین قهرمان رسمی دو در نخستین المپیک باستانی بوده است. بنا به مدارک تاریخی، پرش طول در چهارمین دوره به مواد مسابقه اضافه شد و کرونوس از کشور اسپارتا نخستین رکورددار این ماده بود که حدود ۷ متر پرید. در دوره‌های بعدی رشته‌های دیگر مانند پرتاب وزنه و پرتاب دیسک به فهرست مسابقات دوومیدانی اضافه شد. یونانیها، برای پرتاب دیسک از یک صفحه مدور فلزی استفاده می‌کردند که آن را هاترس (HATTERES) می‌نامیدند.

بازیهای المپیک در قرن چهارم میلادی به دستور امپراطور روم تئودوزیوس اول تعطیل شد و همزمان مسابقات دوومیدانی هم از رونق افتاد. از آن زمان تا زنده شدن دوباره المپیک شکلهایی از انواع دوها و پرشها و پرتاب‌ها در اقوام و ملل دنیا دیده شده که بیشتر به خاطر آماده شدن جنگجویان و سربازان بوده است.

در قرن دوازدهم میلادی، مسابقات میدانی و مخصوصاً دو در انگلستان رواج یافت. این رواج در اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم شدت یافت و به ورزش اول جامعه تبدیل شد. علت این شکوفایی علاقه هنری هشتم پادشاه انگلستان بود که خود مهارت فراوانی در پرتاب چکش داشت.

در قرن ۱۷ و ۱۸ میلادی، در انگلستان نوعی شرط‌بندی مرسوم شد که در آن دوندگان با هم شرط می‌بستند و انبوه مردم به تماشا می‌ایستادند.

در سالهای ۱۸۲۰ تا ۱۸۶۰ دوومیدانی به دانشگاه‌ها و مدارس انگلستان راه یافته بود و دانشجویان علاقه فراوانی به این ورزش پیدا کرده بودند.

در سال ۱۸۴۹ ارتش انگلستان یک مسابقه بزرگ برای اهمیت دادن به دو و جلب توجه نظامیان به آن ترتیب داد و علاوه بر این، دوهای سرعت و استقامت را جزء دروس رسمی دانشکده افسری قرار داد.

در سال ۱۸۶۶ اولین باشگاه دوندگان با نام «کلوپ اتلتیک آماتور» در لندن تاسیس شد و بعد از آن باشگاه‌ها و کلوپهای دیگری به وجود آمدند.

بعد از انگلستان، دومین کشوری که دوومیدانی در آن رونق بسیار یافت آمریک بود. اولین باشگاه دوومیدانی آمریکا «کلوپ اتلتیک نیویورک» بود که در سال ۱۸۶۸ تاسیس شد.

در اولین دوره المپیک نوین در سال ۱۸۹۶ دوومیدانی در ردیف مهم‌ترین رشته های ورزشی بازیها قرار داشت.

در هفدهم ژوییه ۱۹۱۲ کنگره‌ای در سوئد با حضور نمایندگان سازمانهای دوومیدانی کشورهای بلژیک، اتریش، کانادا، شیلی، دانمارک، مصر، فنلاند، آلمان، انگلستان، یونان، مجارستان، نروژ، شوروی، آمریکا، سوئد و استرالی برپا شد و برای ایجاد یک سازمان بین‌المللی دومیدانی مشورت کردند. این سازمان، سرانجام در ماه اوت سال ۱۹۱۳ با نام «فدراسیون بین‌المللی دوومیدانی» تأسیس شد. فعالیت‌های این سازمان باعث شد که این ورزش در سراسر دنیا گسترش یابد. در حال حاضر تقریباً هیچ کشوری نیست که عضو فدراسیون دوومیدانی نباشد و از قوانین آن پیروی نکند.

تاریخچه دو و میدانی در ایران

در سال ۱۳۰۲ و با همت و تلاش مسئولان و علاقمندان به ورزش، مسابقاتی تحت عنوان المپیک در ایران در یکی از قدیمی‌ترین میدان‌های ورزشی واقع در حوالی خیابان امام خمینی (محل فعلی وزارت امور خارجه) برگزار شد. در این مسابقات تعدادی از ورزشکاران خارجی نیز شرکت کردند

تاریخچه رشته دوومیدانی

از سال ۱۳۰۴ به بعد یک سری مسابقات در زمینه دو و میدانی در محله‌های مختلف تهران به صورت غیر رسمی آغاز شد. به علت محدودیت امکانات مسابقات تنها در رشته دوهای کوتاه ، پرش طول و پرش ارتفاع انجام می‌شد.

تا اینکه با روانه شدن تعدادی از دانشجویان ایرانی به اروپا در سال‌های ۱۳۰۶ و بعد از آن و بازگشت آنها به وطن، دوومیدانی رفته رفته رونق گرفت.

تبلیغ دوومیدانی از سوی این افراد و گسترش نسبی آن در میان مردم مخصوصا قشر تحصیلکرده باعث شد تا در سال ۱۳۱۱ مسابقات دوومیدانی مدارس با تعدادی مواد مورد نظر در برنامه‌های تحصیلی گنجانیده شود. در همین ایام بود که مردم با مفهوم رشته‌ای تحت عنوان دو صحرانوردی نیز آشنا شده، نسبت به برگزاری مسابقات آن اقدام کردند.

در سال ۱۳۱۲ یک فرد آمریکایی به نام گیبسون به عنوان کارشناس ورزش به استخدام دولت وقت ایران درآمد. او اولین مسابقات رسمی ورزش از جمله دوومیدانی را بین مراکز آموزشی تهران و اصفهان ترتیب داد. از آن تاریخ به بعد ورزش دوومیدانی در بین اکثر مراکز آموزشی کشور متداول شده، گسترش بیشتری یافت.

این روند ادامه داشت و دوومیدانی به عنوان یک رشته ورزشی مادر بتدریج از مراکز آموزشی به سایر نهادهای دولتی و مردمی گسترش یافت و طرفدارانی پیدا کرد.

سالها مسابقات دوومیدانی به صورت غیررسمی و بدون داشتن متولی برگزارشدتا اینکه در سال ۱۳۱۸ خورشیدی اولین دوره مسابقات دوومیدانی ایران رسما پایه گذاری شد. این روند تا به حال به همت مسئولان و عوامل فدراسیون دوومیدانی ادامه دارد.

فدراسیون دوومیدانی ایران در تاریخ ۱۴ بهمن ۱۳۲۵ رسما به عضویت فدراسیون بین المللی دوومیدانی درآمده است. با اینکه ورزشکاران ایرانی برای اولین بار در رشته‌های ورزشی مختلف در سال ۱۳۲۷ در بازی‌های المپیک لندن شرکت کردند، ولی قهرمانان دوومیدانی شانس شرکت در این بازیها را نداشتند.

اما ۴ سال بعد، در سال ۱۳۳۱ یعنی بازی‌های المپیک فنلاند ورزشکاران برجسنه دوومیدانی ایران شانس شرکت در مسابقات رسمی را پیدا کردند و از آن سال به بعد همواره برجسته ترین ورزشکاران دوومیدانی ما در بازی‌های آسیایی و المپیک و مسابقات قهرمانی آسیا و جهان شرکت می کنند.

ورزش دو و میدانی در ایران توسط رحمت الله ایزد پناه بنیان‌گذاری شده و این فرد باعث احیای این ورزش در ایران شده است.

[ad_2]

لینک منبع

تاریخچه رشته ورزشی اسکی

[ad_1]

به اشتراک بگذارید:

مجموعه: تاریخچه رشته های ورزشی

شما ممکن است که فکر کنيد که اسکي ورزش جديدي است. ولي بايد بدانيد که اسکي يکي از قديمي ترين طرق مسافرت بود که بشر شناخت. خود کلمه «اسکي» از کلمه ايسلندي scidth مي آيد که معني «کفش برف»

تاریخچه رشته ورزشی اسکی

بعضي از تاريخ نويسان عقيده دارند که حتي مبدأ و پيدايش اسکي به عهد حجر باز مي گردد و حجاري هائي پيدا شده که بشر را در حال اسکي کردن نشان مي دهند.

اولين چوب هاي اسکي تا آنجا که به خاطر مي آيد ، چارچوب خميده اي داشته که از استخوانحيواناتدرست مي شده و آن را با تسمه چرمي بپا نگاه مي داشتند. در اين مورد تصويري موجود است که روي سنگ حجاري شده و مربوط به نهصد سال قبل است که يک اسکي کننده را نشان مي دهد.

اسکي به عنوان يک ورزش، براي نخستين بار در نروژ شروع شد. در حقيقت، شهر «مورگدال» در اين کشوربه عنوان «مهد ورزش اسکي» شهرت دارد، زيرا اين منطقه براي زمان هاي درازي منطقه بسيار برف گيري بوده است.

در زمستان موقعي که اهاي بومي، براي شکار يا مسافرت به کوه ها مي روند يا براي خريد يا ديد و بازديد به دهکده يا بازار مي روند، مجبورند که براي راه رفتن از چوپ اسکي استفاده کنند.

بالاخره اگر فکر مي کنيد کهمسابقات اسکي يک پديده جديد است، بايد بدانيد که در نروژ حدود سال ۱۷۶۷ مسابقاتي بين حريفان زبردست، ترتيب داده مي شده است.

تاریخچه رشته ورزشی اسکی

نگاهی به تاریخچه اسکی در ایران؛

اسکی در ایران از اوايل سال ۱۳۰۰ به عنوان ورزشی لوکس و برای قشری مرفه باب شد. در سال ۱۳۲۳ فدراسیون اسکی ایران تاسیس و پس از عضویت آن در فدراسیون جهانی اسکی به صورت رسمی وارد رشته های ورزشی ایران شد.

اولین ریاست فدراسیون اسکی ایران را فیلیکس آقایان به عهده داشت و کاظم گیلان پور دبیری این فدراسیون را انجام می داد .

در سال ۱۳۳۰ سرتیپ سپه پور به ریاست فدراسیون منصوب گردید . پس از آن و تنها ۲ سال بعد سرهنگ یحیائی یعنی در سال ۱۳۳۲ سکان هدایت فدراسیون اسکی کشور را به عهده گرفت و در سال ۱۳۳۴ مجدداً فیلیکس آقایان به سمت ریاست فدراسیون اسکی گمارده شد و تا سال ۱۳۵۷ در این سمت باقی ماند .

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در دیماه سال ۱۳۶۰ عیسی ساوه شمشکی به عنوان رئیس فدراسیون اسکی برگزیده شد . در آبان ماه سال (۱۳۶۸) مهندس شکر اله حیدری به جای شمشکی منصوب شد ، سپس مجدداً عیسی ساوه شمشکی سکان هدایت این ورزش را به عهده گرفت .

در این میان مدت کوتاهی (۶ماه) حسن زاهدی به عنوان سرپرست فدراسیون برگزیده شد که پس از بررسی های کافی عیسی ساوه شمشکی در این پست ابقاء و تا سال ۱۳۷۹ که اولین انتخابات مجمع عمومی فدراسیون برگزار شد به صورت انتخابی در رأس این ورزش قرار گرفت.

پیست های اسکی:

اولين پيست اسكی ايران كه دارای دستگاههای بالابر شد آبعلی است . تاريخ نصب دستگاههای آن به سال ۱۳۳۲ می باشد . قبل از آن هم ورزشكاران به ويژه علاقمندان به محيط كوهستان و اسكی در اين منطقه به ورزش ميپردازند . خصوصاً اين منطقه به دليل اينكه از هوای بسيار مطلوبی در تابستان برخوردار بود و همچنين در گذرگاه اصلی يعنی جاده تهران و شمال كشور قرار داشت عده زيادی از ورزشكاران آشنايی با منطقه آبعلی داشتند.

ويژگي هايی نظير ، آب گرم ، اماكن مقدس ( امامزاده هاشم ) و… اين منطقه را متمايز از پيستهای ديگر ايران كرده است .آبعلی در ۵۷ كيلومتری شرق تهران واقع شده . اين منطقه محل تولد اسكی نوين و پايه و اساس ورزش اسكی درايران است . آبعلی دارای ۱ تله كابين ، ۵ تله اسكی بشقابی و ۳ تله اسكی چكشی است ، كه به ۳ بخش پيست شركت نفت ، پيستهای خصوصی و پيست تربيت بدنی تقسيم می شود.

پيست اسكی ديزين نیز اولين پيست اسكی در ايران ميباشد كه از طرف فدراسيون جهانی اسكی مورد تائيد برای برگزاری مسابقات رسمی شناخته شد و عنوان بين المللی به خود گرفت .
رسميت اين پيست وابسته به امكانات ويژه و خاص است كه شامل نكات فنی مانند ، شيب مسير ، طول مسير ، محل برگزاری مسابقات و امكانات رفاهی است .

ديزين در شمال كوههای تهران ( منطقه گاجره ) و به فاصله ۱۲۳ كيلومتر از مسير جاده چالوس و ۷۱ كيلومتر از مسير شمشك واقع شده است .

تاريخ نصب اولين دستگاههای بالابر در ديزين به سال ۱۳۴۸ ميباشد كه به مرور ۴ تله كابين ، ۲ تله سيژ ، ۹ تله اسكی بشقابی و ۱ تله اسكی چكشی در آن نصب شده است .

تجهیزات و وسایل اسکی

این ورزش به دلیل ویژگی هایی مانند گران بودن تجهیزات و فضای استاندارد و ایمن ، طرفداران خاص خود را داشت، ضمن اینکه در سال های اولیه امکانات آموزشی در اسکی وجود نداشت .
تاریخچه رشته ورزشی اسکی


از سوی دیگر لوازم اسکی نیز بسیار محدود بود ، در سال ۱۳۲۰ کارگاه نجاری “اتحاد” نخستین کارگاهی بود که به تولید چوب اسکی در ایران پرداخت . این کارگاه در خیابان شمالی کاخ دادگستری بود و اسکی هایی که می ساخت با نام اتحاد معروف بود، پیش از آن نیز یک نجار ارمنی به نام “وار” در خیابان لاله زار سفارش ساخت چوب اسکی می گرفت.

در سال ۱۳۲۸ یک کارخانه کوچک ارتشی برای ساخت چوب اسکی به همت سرگرد یحیایی در لشکرک دایر شد، ولی چون چوب های ساخته شده در سطح استانداردهای بین المللی نبود ، وی چند نفر را مامور نمونه برداری از انواع چوب های جنگلی کرد.

پس از آزمایش چوب ها متوجه شدند که چوب شمشاد دارای مقاومت فوق العاده خوبی است و احتمالا” اگر با ترکیب این چوب و چوب آزاد و چوب بلوط اسکی بسازند، مقاومت بیشتری خواهد داشت.ساخت وسایل اسکی در آن سال ها از نظر تکنولوژی در مراحل ابتدایی بود و نیاز به دانش فنی بسیاری داشت.

محسنی، نویسنده کتاب تاریخچه اسکی در ایران تاکید می کند:به جرات ميتوان گفت كه بزرگترين معضل اسكی بازان آن دوران كيفيت نازل وسايل بود. حتی برای بهترين اسكی بازان هم اين مشكل وجود داشت .

محمود بگلو قهرمان سابق تيم ملی می گويد : مهمترين مسئله ما اسكی بازان مسابقه رو چوب و وسايل جانبی آن بود . هر وقت يكی از ما می توانست يك جفت چوب اسكی خوب اروپايی برای شركت در مسابقه از كسی قرض بگيرد به راحتی می توانست ۱۰ ثانيه از ديگران پيشی گيرد . به همين خاطر همگی ما می دانستيم كه اسكيهای خوب كه تعدادشان از انگشتان دست تجاوز نمی كر صاحبانشان چه كسانی هستند و هرگاه مسابقه مهمی در پیش بود سعی می کردیم یکی از این اسکی ها را به نحوی قرض بگیریم .

ولی از اواسط دهه ۱۳۳۰ و با ورود اسکی های خارجی تهیه وسایل اسکی حداقل برای کسانی که توان مالی داشتند تا اندازه ای برطرف شد.درآن زمان با ۵۰۰ تومان می شد تمامی وسایل اسکی را تهیه کرد.

منبع:خبرنگاران جوان/بیتوته

[ad_2]

لینک منبع